Triumph des Willens

Sumar myndir horfir maður á sér til skemmtunar, aðrar horfir maður því þær eru áhugaverðar, sögulega eða menningarlega séð. Triumph des Willens er klárlega enginn blockbuster með sprengingum, nekt og one-linerum, þannig að fyrir huga sem hefur vanist týpískri Hollywood-uppbyggingu á kvikmynd (eins og ég) þá verður hún frekar langdregin og endurtekningarsöm eftir smá tíma. Hún er hins vegar mjög áhugaverð. Hún er leikstýrð af Leni Riefenstahl (sjá mynd til hægri), sem Hitler sjálfur bað sérstaklega um að leikstýra myndinni og er áróðursmynd um Þýskaland Hitlers frá árinu 1934. Það kom mér á óvart hvað myndatakan var metnaðarfull, og í raunar öll myndin. Það var alltaf verið að klippa á milli mismunandi skota af sama viðburðinum og greinilegt að heill hellingur af myndatökumönnum voru á staðnum. Klippingin var líka nokkuð hröð í sumum atriðum, þannig það má gera ráð fyrir að legið hafi verið myndinni í post-production ferlinu. Tónlistin stóð mestmegnis af hermörsum og þjóðleg lög sem upphefja Þýskaland.

Helga nefnir í sinni færslu um myndina að það sé hlægilegt hvað fólk gleypti við því sem Hitler tróð í hausinn á þeim. Það er alltaf hægt að vera vitur eftir á. Ef maður setur þessa mynd í samhengi þá skil ég alveg hversu megnug hún er. Þýskaland var búið að vera í tómu tjóni eftir lok fyrri heimsstyrjaldar og fólk þyrsti í að einhver mundi koma og bjarga málunum, eftir 15 ár komst einhver crooner með skrýtið yfirvaraskegg til valda og gaf fólkinu nákvæmlega það sem það vildi. Ef ég væri Þjóðverji og hefði séð þessa mynd þegar hún kom út hefði ég hugsað “DJÖFULL ER LANDIÐ MITT GEÐVEIKT TÖFF!” sem er nákvæmlega það sem myndin á að gera, enda propaganda mynd. Margir af helstu mönnum Þriðja ríkisins halda ræður í myndinni og alltaf kom texti neðst á skjánum sem sagði hver maðurinn væri og hvaða embætti hann gegnti, eitthvað sem ég hefði ekki haft hugmynd um ef ekki væri fyrir textann. Einstaka sinnum komu einhverjir fróðleiksmolar, eins og þegar Hitler var að snerta "blóðfánana", eins og hann væri prestur að blessa þá. Hitler er nefnilega gerður að hálfgerðum guði í þessari mynd, byrjar á að koma niður frá skýjunum í flugvél og síðan eru mörg skot af honum þar sem myndavélin beinist upp til hans svo hann virðist vera stór og mikill og líka allt þetta “Reich er Þýskaland, Þýskaland er Hitler og Hitler er Þýskaland”. Síðan er sagt “heil” í þessari mynd örugglega oftar en “fuck” í myndinni Fuck, og það er sagt á svipaðan hátt og hallelúja og amen er sagt í messum, alltaf þegar Hitler lét eitthvað út úr sér öskraði allt fólkið “sieg heil sieg heil”. Eins og Tómas Páll Maté sagði eftir myndina, hann hefði allt eins getað verið að þylja upp einhverja kökuuppskrift og fólkið mundi samt alltaf hrópa “sieg heil” honum til dýrðar eftir hverja setningu, og það verður að segjast, það var mjög töff að heyra 52.000 manns hrópa “sieg heil sieg heil”. Samhæfing hermannana (og annarra, eins og t.d. verkamannana með skóflurnar) var rosaleg og einnig fjöldinn, það var alveg fáránlegt að sjá Hitler og tvo félaga hans labba að einhverju altari eins og þeir væru í Dressmann auglýsingu með skrilljón hermenn í vel skipulögðum og hornréttum fylkingum allt í kring. Þegar fólk sá þetta í kvikmyndahúsum á sínum tíma þau hlaut það að hafa verið heillað. Dolli kallinn er líka frábær ræðumaður og það skemmir ekki þegar markmiðið er að láta fólk trúa sér. Síðan var sýnt aðeins frá Hitler-æsku búðunum og aðallega voru einhver fíflalæti í gangi og tilgangurinn eflaust að sýna hvað væri gaman þar til þess að fleiri mundu skrá sig. Skemmtilegasti hluti myndarinnar fannst mér byrjunaratriðið þar sem Hitler fór fremstur í skrúðgöngu og meðfram veginum var allt fullt af venjulegu fólki komið saman til þess að bera leiðtogann augum. Skemmtilegasta skot myndarinnar var líklega af ketti sem horfði á kanslarann aðdáunaraugum (ég reyndi að finna screenshot af netinu en án árangurs).

Þegar á heildina er litið þá er þetta ekki beint mynd sem maður skellir í tækið á sunnudagskvöldi með popp og kók á kantinum, en sem svona “historical artifact” þá er hún ómetanleg. Hvernig fólk var tilbúið að gera allt sem der führer sagði því að gera og hvernig einn maður gat haft þennan ótrúlega sannfæringarkraft. Sem afþreying er þessi mynd ekki góð, mæli frekar með Rush Hour trílógíunni, en sem áróðursmynd er hún meistaraverk. Að því sögðu, þá mun ég örugglega aldrei horfa á hana aftur.

Bónus: Kristján Bjarni hefur ekki séð neina Star Wars mynd (!)

Titanic

Ég á það til, á þessu bloggi, að skrifa ekki um það sem ég ætti að skrifa um, heldur eitthvað annað. Það er bara ein færsla hérna sem fjallar um mynd eða myndir sem við áttum að sjá, og síðan er ein færsla um stuttmyndina góðu. Ég gæti alveg skrifað um hitt og þetta sem við höfum séð í faginu þetta haust en þegar ég virkilega vil skrifa um eitthvað legg ég mun meiri metnað í það. Í dag ætla ég að skrifa um myndina sem allir elskuðu árið 1997 en smátt og smátt fór hróður hennar minnkandi og í dag er hún orðin hálfgert punchline. Ég er auðvitað að tala um Titanic, hans James Cameron. Þessi mynd var dýrasta mynd sem framleidd hafði verið þegar hún kom út og er talin þriðja dýrasta mynd allra tíma ef tekið er tillit til verðbólgu (í fyrsta sæti er Cleopatra frá 1963). Það er ekkert grín, enda er þessi mynd stór, mjög stór, hún er reyndar FOKKING HUGE. Þetta er engin indie arthouse mynd, þessi mynd var sköpuð til þess að græða milljónir á milljónir ofan og maður verður dálítið að vera meðvitaður um það þegar maður nýtur hennar.

Ég sá Titanic í bíó með allri familíunni þegar hún kom út, þá var ég 9 ára, og fannst hún mjög góð, síðan keypti mamma spóluna og ég held ég hafi horft á hana einu sinni, líklega í kringum 1998. Eftir það hafði ég ekki horft á hana í heil tíu ár þangað til ég ákvað að skella henni í tækið þegar ég fann spóluna niðri í kjallara. Þar sem ég er nú tiltölulega ungur að árum ennþá, þá hef ég ekki oft haft tækifæri til þess að horfa aftur á myndir sem ég hef ekki séð í áratug eða meira þannig að ég var spenntur að sjá hvort mér mundi enn finnast hún góð eða hvort ég mundi sjá hversu mikil væmin klisja hún væri, þar sem ég væri nú orðinn þroskaðri núna. Eftir að hafa horft á hana fannst mér hún ekki bara góð, heldur frábær. Hún er vissulega væmin, en það er dáldið svona “I know that going in”-dæmi. Þetta er epísk ástarsaga sem gerist á Titanic. Duh! Þetta er eins og að kvarta yfir spennu í spennumyndinni Speed, Titanic er bara ein af þessum myndum sem er dæmd til að vera væmin. Það er ekkert stórslys væmnara en Titanic, skipið sem “gat ekki sokkið” sem sökk í sinni eigin jómfrúarferð. Og það er ekki eins og James Cameron hafi allt í einu dottið á einhverja milljón dollara hugmynd með því að gera mynd um Titanic. Það höfðu verið gerðar ótal myndir um Titanic áður en Terminator leikstjórinn góðkunni ákvað að gera það. Það er meira að segja til ein nasista áróðurs mynd um Titanic, dýrasta mynd Þýskalands á sínum tíma og leikstjórinn var tekinn af lífi (!) vegna einhvers ágreinings á meðan það var enn verið að skjóta hana, mér langar mjög mikið að sjá hana.

Ástarsagan í Titanic er líka klisja, hvað sem það nú er. Hástéttarstúlka hittir lágstéttarstrák og þau verða ástfangin. Enginn að finna upp á hjólinu hérna. En ég skil ekki hvað fólk hefur á móti klisjukenndum söguþráðum, klisjur eru til því að sum minni eru svo góð og bjóða upp á svo góða sögu að þau eru notuð aftur og aftur þangað til þau verða að klisju og ég sé ekkert af því. Fólk hefur sagt sögur í þúsundir ára og nokkurn veginn allar helstu útlínur að söguþræði hafa verið dregnar áður. Ólafur Jóhannesson er t.d ekkert að fela það að nýjasta myndin hans, The Amazing Truth about Queen Raquela, er undir áhrifum frá Öskubusku, enda stendur á plakatinu af myndinni “A Cindarella story…”, ekkert að því. Þó að grunnurinn að ástarsögunni í Titanic er klisja þarf hún sjálf ekki endilega að vera klisja. Ég vil meina að tíminn hafi gert hana að klisju meira en allt annað. Það þekkja allir atriði eins og “I can fly!” atriðið og “I’m the king of the world!” atriðið og það að fólk hafi séð ótal paródíur af einhverju (Ég var einu sinni nörd, einhver!), jafnvel áður en það sér uppruna þeirra, gerir það alvöru atriðin máttlausari, það verður t.d. enginn hissa þegar Darth Vader segir Luke að hann sé faðir hans í dag, einmitt út af þessu. Þegar ég horfði á Titanic um daginn reyndi ég að horfa á hana eins og ég væri að sjá hana í fyrsta sinn og vissi ekkert um hana.

Myndin er nokkurn veginn tvískipt, fyrri helmingurinn er ástarsaga Jack og Rose og seinni helmingurinn snýr að Titanic slysinu sjálfu, meðfram því heldur ástarsagan auðvitað áfram, en hún fer frá því að verða gleðileg og verður átakanleg. Allt er þetta rammað inn með frásögn gömlu Rose sem gerist í nútímanum. Ég velti fyrir mér hvernig mögulega gæti verið hægt að gera betri mynd um Titanic. Það er auðvitað öll forsenda myndarinnar, að gera mynd um jómfrúarferð Titanic. Það fyrsta sem James Cameron datt í hug var “best að gera mynd um Titanic” en ekki “best að gera ástarsögu um Jack og Rose” og síðan að honum hafi dottið í hug að láta hana gerast á Titanic. Titanic slysið hefur verið svo rómantíserað alla tíð síðan það gerðist að það kemur ekkert annað til greina en að gera ástarsögu, og þá tragíska ástarsögu í stíl við slysið sjálft. Væri betra að gera ránsmynd sem gerist á Titanic? Slasher mynd? Nei (væri samt alveg til í að sjá það). Það að láta Rose segja söguna þegar hún er gömul gerir hana síðan einhvern veginn raunverulegri og maður trúir því frekar að þetta hafi allt gerst. Ég þarf síðan ekki að tala um hversu vel allur sjónræni hlutinn er leystur af hendi, enda lítið sparað í þeim efnum. Mikið er lagt upp úr því að myndin sé sögulega rétt, allt frá búningum og útliti skipsins að innanverðu (sjáið samanburð á screenshoti úr myndinni og ljósmynd frá alvöru Titanic hér til hliðar) til hvernig skipið sökk. Samtölin í myndinni eru flest ekki beint raunsæ, en mér finnst þau algjörlega virka í því sem þau eiga að gera. Það er ekki lagt upp með að gera raunsæa ástarsögu, því jú, þetta er saga. Í sögum gilda aðrar reglur en í raunveruleikanum og snýst umfram allt að halda athygli og áhuga áhorfandans. Þegar ekki var langt liðið á myndina var mér farið að þykja smá vænt um aðalpersónurnar og vildi að allt mundi fara á best veg fyrir þau, sem er nákvæmlega það sem mér átti að finnast, ergo, handritið er frábært, gæti ekki ímyndað mér hvernig betur hefði verið hægt að gera það. Allt þetta dæmi með demantinn er frekar tæpt, en ég meina, það er gott plot device.

Titanic er þó ekki gallalaus mynd. Aðal vondi gæjinn í myndinni er svo ótrúlega vondur að maður trúir því ekki að svona maður sé á Titanic yfirhöfuð og ekki bara í fangelsi. Maður finnur enga tengingu við hann og það er ekkert lagt upp úr því að sína að hann hafi einhverja aðra viðkvæmari hlið, hann er bara geðveikt vondur og algjört schmuck. Ég ætla ekki að fara að telja upp allt það illa sem hann gerir en það versta er örugglega þegar gellan sem hann ætlaði að giftast beilar á honum og hann dregur upp skammbyssu og byrjar að skjóta á hana. WTF! Annað atriði sem dregur niður Titanic, sem er þó ekki beint hluti af myndinni, er lagið með Celine Dion. Ég hef ekkert á móti laginu sem slíku, en það einhvern veginn dregur virkilega úr trúverðugleika myndarinnar að lag sem heitir My Heart Goes On hafi verið gefið út á sama tíma og myndin til þessa að promota hana og þar að auki kemur lagið líka þegar credit listinn rúllar. Cameron er hreinlega að bjóða fólki upp á það á silfurfati að kalla myndina sína væmna. En lagið varð algjör hittari og platan með soundtrackinu seldist í milljónum eintaka um allan heim þannig að þetta hefur allavega skilað inn aðeins fleiri milljónum í kassann. Leikurinn í myndinni finnst mér góður hjá flestum, sérstaklega Leonardo DiCaprio, en stundum finnst mér hann smá þvingaður hjá Kate Winslet, jafnvel þó hún hafi fengið Óskarstilnefningu en ekki hann. Kannski bara sérviska í mér.

Ég er dálítið farinn að sjá það sama gerast við Lord of the Rings þríleikinn og gerðist við Titanic. Fólk er farið að tala verr um myndirnar en það gerði upprunalega, það er einhvern veginn svo auðvelt að gagnrýna eitthvað sem er ótrúlega stórt, þó að þær muni líklega ekki vera á sama stalli og Titanic eftir nokkur ár. Ef hópur af fólki er að tala um hverjar væru bestur myndir allra tíma og einhverjir mundi segja “Titanic” mundi það örugglega uppskera hlátur. Þetta finnst mér leiðinlegt því að mínu mati er þetta frábær mynd. Ekki besta mynd sem ég hef séð kannski, en þó kemst hún örugglega alveg í topp 20 hjá mér, jafnvel topp 10, í alvöru. Hún náði algjörlega að halda athygli minni alla þrjá tímana sem hún stóð yfir. Og þegar Jack og Rose voru bæði í sjónum í lok myndarinnar og Rose er upp á flekanum og Jack heldur í hann gat ég bara hugsað “Af hverju þarf hann að deyja! AF HVERJU!”, og þegar kvikmynd nær að framkalla alvöru tilfinningar um uppskáldaðar persónur, þá hlýtur að vera um góða mynd að ræða.

Bónus: Mad Men eru geðveikir þættir.

Topp...5 listinn

Eftir að hafa lesið nokkur blogg um topp 10 listana hjá fólki, bæði frá hópnum í fyrra og núna, þá virðast flestir eiga í vandræðum með að velja einungis tíu myndir til þess að setja á listann sinn og nefna venjulega ótal myndir sem eru "við þröskuldinn". Hjá mér er það akkúrat öfugt, ég á í stökustu vandræðum að finna tíu myndir sem ég tel eiga heima á á topp 10 listanum mínum. Mér finnst mjög margar myndir vera góðar og jafnvel frábærar en fáar eru í sérstöki uppáhaldi. Ég er ekki mikið fyrir að horfa á myndir aftur, ef mig langar að horfa á mynd á annað borð þá kýs ég frekar að horfa á mynd sem ég hef ekki séð áður. Það sem fjórar af fimm myndunum á listanum eiga sameiginlegt er að pabbi eða bræður mínir hafa átt þær allar á spólur í langan tíma og þar af leiðandi hef ég horft á þær mjög oft þar sem þær hafa alltaf verið til staðar og ég horfði á þær allar í fyrsta sinn fyrir a.m.k. átta árum þannig að þær hafa átt langan tíma að meltast. Þetta segir án efa mikið um af hverju einmitt þessar myndir eru á listanum mínum. Það er nefnilega oft þannig með myndir, t.d. leyfi ég mér að fullyrða að ef Birta hefði séð Rocky Horror í fyrsta sinn í gær væri hún ekki í efsta sæti á listanum hennar, ef hún væri á listanum hennar yfir höfuð. Það sama gæti ég sagt um Mallrats fyrir mig.

Mér finnst ég ekki geta sett mynd á listann sem ég hef bara séð einu sinni. Það koma nokkrar myndir upp í hugann sem gætu átt heima á listanum sem ég hef bara séð einu sinni, eins og 2001: A Space Oddyssey, Belle de jour og Citizen Kane. Við munum horfa á Citizen Kane á föstudaginn og ég skal sjá til hvort hún fái inngöngu á listann eftir að ég hef horft á hana í annað skiptið, en þangað til ætla ég að bíða með það. Með þessum lista er ég ekki að segja að þetta séu bestu myndir allra tíma, ekki einu sinni endilega bestu myndir sem ég hef séð, en þær eru mest í uppáhaldi hjá mér og ég er alltaf til í að horfa á þær, t.d. akkúrat núna.

5. Goodfellas
Þessi mynd er svona semi filler á þessum lista verð ég að segja þó mér finnist hún vera algjört meistaraverk þá er hún ekki í jafn miklu uppáhaldi og hinar fjórar. Þessi mynd er byggð á sönnum atburðum um gangstera í New York og spannar heil þrjátíu ár eða svo. Það eru reyndar búin að líða tvö eða þrjú ár síðan ég sá þessa mynd síðast, jafnvel meira, þannig að ég get ekki sagt meira en að allt við þessa mynd er gott. Leikurinn er frábær, handritið sömuleiðis (ef ég man rétt var þessi mynd með flest “fuck” þegar hún kom út), og snillingurinn Martin Scorsese hefði átt að fá Óskarinn fyrir leikstjórn en tapaði á móti Kevin Costner (!). Myndatakan er virkilega góð eins og má sjá á þessu atriði. Ég pældi ekki mikið í þessu tiltölulega látlausa atriði þegar ég sá þessa mynd fyrst þegar ég var svona 13, en með tímanum fer maður að meta svona góða og skemmtilega myndatöku.

4. Oldboy
Þessi mynd sker sig úr hópnum þar sem ég sá hana fyrst fyrir svona tveimur eða þremur árum. Það sem ég elska við þessa mynd er plottið. Ótrúlegt og yndislega flókið plott sem hefði aldrei verið greenlightað af kvikmyndavers-týröntunum í Hollywood. Burtséð frá plottinu er margt við þessa mynd sem skilur mann eftir dolfallinn. Ofbeldið er einstaklega grafískt og eitt ofbeldisatriðið sem er allt í einni töku er eitt rosalegasta atriði sem ég hef séð í bíómynd fyrr og síðar. Choi Min-sik kallinn fer á kostum sem hinn örvæntingafulli og vitfirrti Oh Dae-su sem er blindaður af hefndarþorsta eftir að hafa verið innilokaður í 15 ár. Þessi mynd er miðjumyndin í svokölluðum hefndarþríleik leikstjórans Park Chan-wook, en fyrsta myndin er Sympathy for Mr. Vengeance og sú síðasta Sympathy for Lady Vengeance. Ég hef aðeins séð byrjunina á fyrri myndinni en ætla mér að horfa á þær báðar á næstunni, kannski ég skrifa eina feita færslu um þríleikinn, hver veit?

3. Eyes Wide Shut
Þegar fólk talar um bestu mynd Stanley Kubrick koma nokkrar til greina, t.d. Dr. Strangelove, 2001, The Shining, Spartacus, Full Metal Jacket eða A Clockwork Orange. Aldrei er þó nefnd mín uppáhalds mynd eftir meistarann (og ég hef séð allar ofantaldar myndir), síðasta myndin sem hann náði að klára, Eyes Wide Shut sem kom út 1999. Ég skil ekki af hverju þessi mynd er ekki talin vera á pari við bestu verk hans, skv. wikipedia greininni voru þrjú atriði sem gagnrýnendur voru ekki að fíla:
1) Myndin var of hæg. Ég get alveg kvittað undir þetta, en ég sé það alls ekki sem einhvern galla, þannig er myndin bara. Það mætti jafnvel segja að það er það sem gerir myndina að því sem hún er. Það er eytt miklum tíma í að byggja upp spennu og myndin lallar voða mikið áfram en þegar lallið er vel framkvæmt, af hverju að vera þá að flýta sér með hlutina? Grunnplottið í myndinni væri alveg hægt að afgreiða í einni 30 mínútna stuttmynd, en þessi mynd snýst ekki um plottið. Ég man að ég var skíthræddur við þetta píanó stef sem kemur nokkrum sinnum fyrir í myndinni og þegar leikstjóri fær mann til þess að vera hræddan við píanóstef veit maður að hann er að gera eitthvað rétt.
2) New York lítur ekki út eins og New York. Þetta er eitthvað sem mér gæti ekki verið meira sama um. Ég hef aldrei farið til New York og bandarískar stórborgir líta nokkurn veginn eins út fyrir mér hvort sem er. Ég hafði t.d. ekki hugmynd um að Seinfeld þættirnir væru allir teknir upp í Los Angeles fyrr en einhver sagði mér það.
3) Ritskoðun. Þetta er líka eitthvað sem kemur bara Bandaríkjamönnum við. Myndin inniheldur nokkuð mikið af kynlífsatriðum og til þess að sleppa við 17+ aldurstakmark í kvikmyndahúsum voru einhvers konar tölvugert fólk bætt í myndinni til þess að blokkera grófustu kynlífsathafnirnar. Þetta finnst mér einstaklega fyndið og trúði þessu varla þegar ég las þetta, sérstaklega þar sem Kubrick hefur aldrei verið hræddur við há aldurstakmörk, en myndin kom út tveimur mánuðum eftir dauða hans sem gerir þessa ritskoðun kannski aðeins skiljanlegri. Sem betur fer var Evrópu útgáfan óbreytt, en stundum rata bandarískar ritskoðanir því miður til Evrópu eins og t.d. Kill Bill, en í japönsku útgáfunni af Kill Bill Vol. 1 er allt atriðið þar sem Brúðin er að rústa Crazy 88 genginu í lit ásamt því að nokkur atriði sem voru talin of gróf fyrir bandarískan markað (og þar af leiðandi líka evrópskan) fengu að njóta sín í japönsku útgáfunni.

Það mætti líka nefna meira sem gæti hafa átt þátt sinn í að Eyes Wide Shut hafi ekki verið tekið sérstaklega vel þegar hún kom út. Hún kom heilum 12 árum eftir síðustu mynd Kubricks á þessum tíma og þegar svona mikill tími líður á milli mynda hjá eins virtum leikstjóra og Kubrick fer hæpið upp úr öllu valdi. Entertainment Weekly kallaði Eyes Wide Shut “THE SEXIEST MOVIE EVER MADE” (titill sem ég, persónulega, mundi mun frekar gefa hinni áðurnefndu Belle de jour) áður en hún kom út en þrátt fyrir alla nektina og kynlífsatriðin þá snýst þessi mynd alls ekki um kynlíf heldur um afbrýðissemi, siðblindu og örvæntingu. Maður gleymir meira að segja að Tom Cruise sé snargeðveikur vísindakirkjubrjálæðingur þegar maður horfir á myndina, en hann og þáverandi konan hans, Nicole Kidman, standa vel fyrir sínu í aðalhlutverkunum.

2. Mallrats
Myndin sem Kevin Smith gerði á undan þessari, Clerks, er oftast talin vera hans besta og ein besta independent mynd sem hefur verið gerð. Á sínum tíma voru gerðar miklar væntingar til Kevin Smith og Mallrats og litu sumir á að hún mundi verða hans Pulp Fiction. Allt kom þó fyrir ekki og það mætti segja að Mallrats sé eins konar poppuð útgáfa af Clerks, meira sprell, ýktari karakterar og myndin í lit og annað slíkt. Ég sá þessa mynd fyrst af öllum myndunum á listanum mínum og hef elskað hana mjög lengi. Hún gerist öll á einum degi, deginum áður en Clerks á að gerast víst, og byggist aðallega á samtölum milli skemmtilegra karaktera sem eru að hanga í hverfismollinu (þaðan kemur titill myndarinnar) á milli þess sem tvíeykið ódauðlega Jay & Silent Bob brjóta upp myndina með plönum sínum um að eyðileggja svið á stefnumótaþætti sem á að vera tekinn upp í mollinu seinna um daginn. Margir af helstu leikurum Smiths koma fram í myndinni, eins og Jason Lee og Ben Affleck, en þetta var fyrsta mynd Jason Lee, sem margir kannast við úr þáttunum My Name Is Earl, og fer hann algjörlega á kostum í henni. Myndin er uppfull af poppmenningar tilvísunum, eitthvað sem ég elska í kvikmyndum, og þá sérstaklega myndasögutilvísunum. Auglýsingaplakatið fyrir myndina sem má sjá hér til hliðar er einmitt sett upp eins og myndasögublað og finnst mér það vera eitt flottasta kvikmyndaplakat sem ég hef séð og ég mundi ekki hata að eiga það upp á vegg. Myndin endar síðan á laginu sem er með mest play count í itunes hjá mér, Susanne með Weezer, ekki slæmt það. Eins og ég hef nefnt áður þá væri þessi mynd örugglega ekki á listanum mínum ef ég hefði séð hana í fyrsta sinn í gær, en allar slíkar vangaveltur skipta engu, það er mörg önnur atriði sem spila inn í hvort við líkum einhverja mynd eða ekki en bara myndin sjálf, t.d. með hverjum við horfðum á hana, hvar við horfðum á hana, hvenær o.s. frv.. Þetta er frábær mynd og næst uppáhalds myndin mín í heiminum.

1. Pulp Fiction
Þessi mynd á skilið að fá sína eigin færslu sem ég legg ekki alveg í í augnablikinu. Þangað til, njótið screenshotsins.

Bónus: Vil benda Sigga Palla á að ég fékk engin stig fyrir Shorts & Docs færsluna mína.

Suttmyndamaraþon: Á tæpasta vaði ;)

Þemað “stríð” er áskorun þegar maður hefur einn dag og ekkert budget. Á mánudagsmorgun hafði ég ekki hugmynd um hvernig stuttmyndin ætti að vera. Ég, Kristján og Birta (en hinir í hópnum voru Haraldur, Héðinn og Björn Ívar) ræddum lítillega um hvernig myndin gæti verið í hádegishléinu en við fengum enga almennilega niðurstöðu. Ég fór heim úr skólanum og ætlaði að reyna að sofa smá þar sem ég hafði verið vakandi síðan klukkan 14 daginn áður en ég náði lítið að sofna þar sem Haraldur og Héðinn hringdu sífellt í mig til þess að fá mig til að vera með í hugmyndavinnunni í hópnum, þegar ég loksins drjólaðist til þeirra voru þau búin að útleggja hvernig myndin ætti að vera og ég var fenginn í hlutverk herforingja þar sem ég á þannig búning. Ég gaf þó myndinni titil, Á tæpasta vaði ;), sem ég er mjög stoltur af.
Ég er mjög ánægður með hvernig við náðum að framfylgja þemanu. Við settum okkar tvær tiltölulega fastar skorður, 1) myndin gerist í fortíðinni og 2) myndin er hljóðlaus. Kannski sú staðreynd að við horfðum á The General fyrr um daginn hafði áhrif. Það að hafa myndina hljóðlausa leysti ýmis vandamál og skapaði önnur. Við þurftum ekki að hafa neinar áhyggjur af hljóðnemum og öðru slíku en ég las í öðru bloggi að einn í hópnum þurfti að taka það að sér að vera hljóðmaður, sem hljómar eins og ekkert nema vesen. Annar kostur við að hafa myndina hljóðlausa er að við gátum sleppt öllum samtölum, en það er venjulega mesti löstur á áhugamanna stuttmyndum, enda tekur tíma að skrifa gott og raunsætt samtal og ekki er á allra færi að spinna, eða leika yfir höfuð. Dæmi um vandamál sem skapaðist var að láta einhvern veginn áhorfandann vita hvað væri í gangi án þess að nota mælt mál. Við leystum það með því að nota spjöld (sem Birta hélt á eins og hún væri að halda á gullna reyfinu) sem þjónuðu sem nokkurs konar sögumaður, einnig var allur leikur frekar ýktur til að undirstrika hvað gengi á. Hljóðlausar myndir eru þó ekki algjörlega hljóðlausar þar sem þær hafa flestar tónlist undir en ég fer nánar út í það seinna í færslunni.
Haraldur Alfons Prypja var sá eini sem ekki var með hlutverk í myndinni en hann tók að sér að vera á kamerunni með dyggri aðstoð Stjána. Það kom ekkert annað til greina en að setja á “epic war movie” stillinguna úr glærusýningunni, enda vorum við að gera epíska stríðsmynd. Það kom fljótt í ljós að ég vildi vinna þessa mynd á annan hátt en Haraldur og Kristján þar sem ég taldi þá vera fullmilka fullkomnunarsinna a la Peter Jackson á meðan ég var nokkurn veginn sáttur með öll atriði ef þau náðu að klárast a la Ed Wood. Það var þó kannski fyrir bestu að þeir fengu sínu framfylgt enda öll myndataka í myndinni til fyrirmyndar að mínu mati. Ég hef stundum kallað Héðinn Hédda Chaplin enda tel ég hann vera einstaklega laginn við látbragð og annað slíkt sem silent-film leikarar eru góðir í og þessir hæfileikar hans fengu virkilega að skína í fyrri hluta myndarinnar. Mikið vesen var að, og ég er nokkuð viss um að allir munu nefna þetta í færslunum sínum um stuttmyndamaraþonið, þurfa alltaf að spóla til baka til að taka upp atriði aftur, og það sem var verra, að ýta á stop á nákvæmlega þeim stað sem maður vill byrja að taka upp. Það gerðist oftar einu sinni hjá okkur að þurfa að taka upp atriði sem heppnaðist vel aftur því að við höfðum óvart tekið smá yfir endann á því eftir að hafa spólað örlítið of langt til baka. En við þessu öllu saman mátti búast þar sem engin klippiforrit og annað slíkt var leyfilegt.
Við kláruðum upptökur í kringum hálfellefu um kvöldið og vorum öll mjög ánægð með árangurinn og vorum öll sammála um að myndin varð miklu betri en við bjuggumst við áður en við hófumst handa, sérstaklega þar sem myndin okkar er mjög opin til túlkunar og það má jafnvel sjá ákveðna ádeilu í henni. Við vorum þó ekki alveg kláruð með hana því að audiodöbbið var eftir. Það kom í minn hlut og Haralds að reyna að plögga þessu og eftir um 20 mínútna fikt var ég engu nær um hvernig ég ætti að gera, nema að ég vissi hvar audio dub takkinn var og ég ýtti á hann þó nokkrum sinnum vonandi að eitthvað mundi gerast í hvert skipti. Haraldur hringdi síðan í mig og sagði mér að tékka á bæklingnum sem var með vélinni, en ég var bara með slædsjóvið sem sýndi ekki neitt nema bara staðsetningu takkans á vélinni, og þá fattaði ég loksins hvernig þetta virkaði. Næsta vandamál var að finna gatið til að stinga jackinu í, það var falið á bakvið einhverju loki sem Haraldur fann eftir langa stund. Síðan var að finna snúru sem passaði í gatið, það tók um það bil 10 mínútur og þá gátum loks byrjað. Í byrjun myndarinnar vildum við hafa píanó tónlist eins og tískan er í gömlum hljóðlausum myndum og við ákvöddum að hafa ekki týpíska og létta píanó tónlist heldur fremur melónkólíska (frá smiðju Theolonious Monk) til þess að setja tóninn fyrir það sem koma skyldi. Í “stríðsatriðinu” stakk Haraldur upp á því að hafa annan hluta verksins Carmina Burana (ekki hinn ofnotaða og mun frægari fyrsta hluta) eftir Carl Orff og við lögðum mikið upp úr því að láta lagið enda á sama tíma og atriðið. Loks var það síðasta lagið sem ég hafði hugsað að gæti passað vel við atriðið fyrr um daginn, Some Mother's Son með The Kinks. Þá var myndin tilbúin.
Ég er að flestu leyti mjög sáttur hvernig myndin kom út. Við lærðum á vélina og almennt skemmtum við okkar bara mjög vel að skjóta myndina. Björn Ívar sagðist samt hata okkur öll og neitaði að mæta nema til að vera í einu 10 sekúndna atriði, en það er önnur saga.

Bónus: Það hefur gerst fjórum sinnum í þessari viku að ég hafi byrjað að horfa á mynd og ekki náð að klára hana af hinum ýmsu ástæðum. Myndirnar voru Casablanca (ég eyddi óvart downloadinu og nennti ekki að byrja aftur), The Godfather II (man það ekki, hef samt séð hana áður), El Orfanato (þurfti að fara að audiodöbba þessa stuttmynd) og Sympathy for Mr. Vengeance (of þunnur).

Boss Nigger

Ég held að Siggi Palli hafi skotið sig í fótinn með því að benda mér á b-mynda torrentsíðuna cinemageddon.com því að ég þegar ég renn yfir úrvalið þar eru svo margar myndir sem mér langar til þess að sjá og mun það eflaust tefja fyrir mér að horfa á aðrar "mikilvægari" myndir eins og þær sem eru á 102 listanum. Þar sem ég var búinn að nefna blaxploitation myndir í fystu færslunni minni ákvað ég að horfa á eina slíka. Ég hafði úr um 100 myndum að velja, þó að sá listi takmarkaðist talsvert þar sem sumar myndir höfðu mjög fáa eða enga seeders. Ég ákvað að horfa á myndina Boss Nigger frá 1974, aðallega vegna titilsins og mjög töff plakats sem má sjá hér til hliðar. Boss Nigger er ekki týpísk blaxploitation mynd þar sem hún er vestri, á meðan flestar blaxploitation myndir gerast í samtímanum í Harlem eða álíka hverfum (reyndar tók ég eftir mörgum öðrum blaxploitation myndum með öðruvísi twisti, t.d. sá ég eina zombie blaxploitation mynd og aðra kung-fu blaxploitation mynd). Eftir að hafa lesið mér aðeins til um myndina þá hef ég komist að því að hún er talsvert meiri vanilla en aðrar blaxploitation myndir, það er mjög lítið blóð og ofbeldið er ekki mjög gróft, það er lítil sem engin nekt og ekki mikið um blótsyrði fyrir utan orðið “nigger” sem er örugglega sagt svona 100 sinnum í myndinni.
Myndin fjallar um nafnlausan kúreka sem kallast Boss (hmm, minnir mann dálítið á Blondie gamla úr öðrum aðeins þekktari vestra) sem kemur í spilltan bæ ásamt félaga sínum og gerir sjálfan sig að sheriff og vin sinn að debuty. Síðan fjallar myndin um almenn spaðalæti þeirra í bænum (þeir á koma svokölluðum “black law” í bænum sem bannar t.d. að tala illa um svertingja og fleira í þeim dúr) og síðan er lítilli ástarsögu bætt inn á milli og seinni hluti myndarinnar snýst aðallega um stríð á milli Boss Nigger og Jed Clayton sem er algjör bad ass hvítingi sem bæjarstjórinn borgar til að losna við Boss Nigger. Fred Williamson sem leikur Boss skrifaði einnig handritið og meðframleiddi myndina. Fred er fyrrverandi amerísk fótboltastjarna og ein stærsta blaxploitation stjarna áttunda áratugarins, kannski lesendur hafi séð hann í From Dusk Till Dawn þar sem hann lék stóra svertingjann sem breyttist síðan í vampíru.
Sumt við Boss Nigger var að virka, sumt ekki. Reynt var að blanda húmor í myndina með misjöfnum árangri, en t.d. allt útlit á myndinni var mjög flott, sérstaklega miðað við b-mynd, og Boss Nigger sjálfur var alveg jafn ógeðslega svalur og Fred Williamson skrifaði sjálfan sig. Á einum tímapunkti náði myndin að byggja upp smá alvöru spennu, allavega varð ég smá spenntur í einu atriðinu. Tónlistin var mjög góð, þó hún hafi ekki verið mjög vestraleg, svalt instrumental fönk en hægt er að hlusta á titillagið í youtube klippunni að ofan, en ég mæli algjörlega með því, gott lag og textinn frekar áhugaverður (í myndinni er klippt út orðið “nigger” í laginu (mjög illa) sem mér finnst frekar skrýtið þar sem það er ekkert verið að spara orðið í myndinni, en í youtube klippunni er titillagið óklippt). Einnig var endirinn nokkuð óvæntur, en ég hefði haldið að svona myndir mundu enda á eins týpískan hátt og hægt er. Bardagasenurnar voru ekkert sérstakar, kannski voru þær góðar á sínum tíma en maður er svo góðu vanur úr nýrri myndum eins og The Matrix og fleiri bardaga extravaganza myndum að svona gamaldags kýlu slagir (með tilheyrandi óraunsæum sound effectum) finnst manni frekar óspennandi.
Ef ég ætti að gefa þessari mynd stjörnur mundi ég skella á henni hálfu húsi, en þó hélt hún mér við efnið allan tímann, ekkert endilega því þetta er svo góð mynd, heldur því þetta var eitthvað sem ég hafði aldrei séð áður og á meðan gimmickið yfir því að horfa á blaxploitation mynd er ennþá til staðar mun ég njóta hennar. Ég býst ekki við því að verða einhver blaxploitation nörd, en mér langar samt að sjá fleiri, allavega stefni ég á að sjá týpískari blaxploitation mynd sem gerist in tha hood.

Bónus: Orðið "blaxploitation" kemur fram 11 sinnum í þessari færslu.

Shorts & Docs: Mini Panorama stuttmyndir

Þar sem ég hafði ekki séð neina Shorts & Docs mynd og síðasti sýningardagur rann upp varð ég að skella mér í bíó til að fylla í tveggja mynda kvótann. Ég fór á Mini Panorama stuttmyndirnar í félagsskap þriggja heiðursmanna og var það hin ágætasta skemmtun. Síðan ætla ég, Héthod Man og Breki Fernandes á leynisýningu á Pétri og úlfinum á morgun þannig að þetta reddast allt saman. Stuttmyndirnar sem ég sá í dag voru fimm, allar sænskar, og af mismunandi gæðum eins og gengur og gerist.

Flatmates

Þegar við félagarnir spjölluðum saman um myndirnar eftir sýninguna ásamt lærimeistaranum Sigga Palla hafði hann orð á því að þessi mynd hafi verið sú versta. Ég er algjörlega á öðru máli og mér fannst þessi mynd vera sú besta af öllum fimm. Þessi mynd var látlausasta myndin á sýningunni, enda var credit listinn á henni stystur, en aðeins voru þrír leikarar og ein sviðsmynd. Myndin fjallar um bestu vini sem eru ný orðnir herbergisfélagar. Þar sem þessi mynd verður ekki sýnd aftur ætla ég að leyfa mér að koma með spoilera (þetta á við um allar myndirnar í þessari færslu). Einn vinurinn kemur með beibís heim af djamminu eftir að hinn gæjinn nennti ekki, hann er nefnilega skápahommi og ástfanginn af vini sínum, og þau (vinurinn og beibís) byrja á einhvers konar ástarsambandi á meðan skápahomminn horfir á úr fjarlægð. Síðan endar myndin á að vinurinn með gelluna kemur heim einn og blindfullur og skápahomminn fylgir honum í rúmið hans og joinar hann síðan og klæmax myndarinnar (nánast í bókstaflega) er þegar skápahomminn rúnkar drukknum og hálfdauðum vini sínum.
Það sem ég fílaði við þessa mynd var hversu raunsæ hún var, karakterarnir voru mjög venjulegir og samtölin sem þeir áttu voru mjög raunveruleg líka, mjög hversdagsleg reyndar. Mér fannst hvernig spennan á milli þeirra var byggð upp heppnast mjög vel, en tónlistin, sem mér þótti til fyrirmyndar, spilar inn í það og hvernig það rennur smá og smá fyrir manni að einn af þeim væri ástfanginn af hinum, en fyrst hélt ég að skápahomminn vildi ekki á djammið því hann var að jafna sig á öðru sambandi eða eitthvað. Síðasta atriðið, sem gerist daginn eftir rúnkið, fannst mér líka mjög vel höndlað. Í staðinn fyrir að annar hvor þeir mundi segja eitthvað álíka klisjukennt og “við þurfum að tala saman um gærkvöldið”, þá segir þeim sem var rúnkað “varstu að þrífa hérna?” og homminn svarar “nei” og gaurinn segir “ok, það er eins og þú hafir verið að þrífa, það er allt hreint”, eftir nokkurra þögn rýkur hann út og segir "þetta er ekki að ganga, Lars!" (eða hvað sem homminn hét). Ég veit ekki, en mér fannst þetta mjög raunsætt samtal, ef þetta hefði verið bandarískur unglingaþáttur hefði samtalið verið allt öðruvísi og mun meira djúsí, en ekki næstum því eins raunsætt. Annars mundu handritshöfundar bandarískra unglingaþátta aldrei hafa kjark til að skrifa semi-nauðgunar-rúnk á milli tveggja karlmanna í þættina sína. Ekki það að ég hafi eitthvað á móti bandarískum unglingaþáttum, hver veit nema ég skelli inn færslu um Gossip Girl við tækifæri.

Den Store Trollkarlen

Slappasta mynd dagsins og Haraldur Unnsteinn Þórir Alfons Proppé Möller Hugosson Thors var mér sammála um það. Fjallar um galdrakall sem vinnur sem… einhvers konar póst skrifstofumaður skildist mér. Síðan kemur frænkan hans í heimsókn sem er voða vond við hann en hann má ekki láta hana komast að því að hann sé galdrakall. Þó hún hafi verið slappasta mynd dagsins þá var hún sú metnaðarfyllsta, 40-50 leikarar, mikið lagt í búningana og útlitið á leikmyndunum og meira að segja smá tæknibrellur skutu upp kollinum. En þegar sagan er leiðinleg þá er fátt sem getur lagað það. Allar línur myndarinnar voru sagðar af sögumanni sem gaf myndinni ákveðinn ævintýrabókablæ. Léleg mynd engu að síður og fær ½ stjörnu frá undirrituðum.

Situation Frank

Næstbesta mynd dagsins. Þessi mynd er um mann sem kemur að látinni konunni sinni eftir að hún hafði framið sjálfsmorð og fjallar um hvernig hann kópar við missinn og vin hans sem reynir að hressa hann við. Ég veit ekki hvað meira ég get sagt en að ég hafði gaman að myndinni en hún byggist aðallega á nokkuð spaugilegum atriðum þar sem vinur mannsins reynir að hressa hann við með misjöfnum árangri og einmanalegum atriðum með manninum. Maðurinn drukknar næstum í baðkarinu þegar hann dettur óvart í það en síðan kemur draumkennt atriði þar sem hann hittir látna konu sína og sannfærist þá að lífið er þess virði að lifa því og þegar hann gengur út úr kirkjunni eftir jarðaför konu sinnar finnur maður að hann hefur sætt sig við andlát hennar og er bjartsýnn á framhaldið. Þannig túlkaði ég þetta að minnsta kosti. Fallegur endir.

Love and War

Án efa sérstakasta mynd dagsins. Stop motion brúðuópera á ítölsku um ást í stríði. Myndin fjallar um ástarsamband bangsa og kanínu á stríðstímum, líklega seinni heimsstyrjöldinni, og myndin endar á að bangsinn er drepinn á vígvellinum. Sagan sjálf var nokkuð falleg en þar sem þetta voru allt brúður gerði það útkomuna nokkuð fyndna, þ.e.a.s. að sjá einhverja tilfinningaþrungna og vel sungna óperu kom út úr munninum á bangsabrúðu. Myndin var mjög vel gerð og allt útlit var til fyrirmyndar (smellið á myndina til hliðar til að sjá svipmyndir úr myndinni). Myndin var öll á tungumáli óperunnar, ítölsku, og það var enginn texti þannig að ég skildi ekki hvað var verið að syngja en ég held að það hafi samt ekkert skemmt fyrir. Niðurstaða: Ég hafði alveg gaman að myndinni en þegar allt kemur til alls er þetta mynd sem byggist á gimmicki og slíkar myndir snerta mann sjaldan...og þó.

Medan Tid År

Í Shorts & Docs bæklingnum stóð að fjórða myndin átti að vera The Walk, en hún var ekki sýnd af einhverjum ástæðum (skv. Magga var enginn texti á myndinni) og í staðinn var þessi mynd sýnd í lokin. Myndin fannst mér byrja nokkuð skemmtilega, tvær eldri konur að spjalla saman um hvað það sé leiðinlegt að vera ein í ellinni og síðan fara þær að surfa stefnumótasíður til að leita sér að félagsskap. Myndin var byggð upp eins og heimildarmynd en ég er nokkuð viss um að hún sé leikin, allavega eitthvað af henni. Þegar líða fór á myndina fór mér að leiðast dálítið og mér fannst myndatakan gera mig ringlaðan og samtölin sem voru í gangi voru ekkert spennandi. Gamlar fjölskyldumyndbandsupptökur voru sýndar á milli atriða og í miðjum atriðum og það braut aðeins upp á myndina. Endirinn fannst mér hins vegar voða sætur og ég er búinn að vera með Fly Me to the Moon á heilanum síðan.

Bónus: Ég horfði Casino Royale í vikunni og það var algjörlega þess virði þó það væri ekki nema bara til að heyra Bond svara “Do I look like I give a damn?” þegar hann var spurður hvort hann vildi vodka martiníð sitt hrist eða hrært.

Kvikmyndahelgi: Glengarry Glen Ross og fleira

Ég veit að ég á að skrifa um annað hvort topp 10 listann minn eða Shorts & Docs en þar sem ég er ekkert búinn að fara í bíó og ég legg ekki í topp 10 listann alveg strax ætla ég aðeins að skrifa um myndirnar sem ég er búinn að horfa á þessa helgi, sem voru mjög margar miðað við meðaltal (sem er líklega eitthvað í kringum 0,25 hjá mér, þannig að þessi áfangi er strax farinn að hafa áhrif). Fyrst ætla ég að skrifa um þá mynd sem greip mig hvað mest, mynd sem heitir

Glengarry Glen Ross



Tékkið á youtube myndbandinu, í alvöru. Ég sá þetta myndband fyrir tilviljun á youtube og horfði á það nokkrum sinnum í röð eftir að ég sá það fyrst, svo rosalegt fannst mér það. Þetta er eitt af fyrstu atriðunum í myndinni og er því engan veginn spoiler eða neitt slíkt. Alec Baldwin fer á kostum í einni bestu, ef ekki allra bestu, kvikmyndaræðu sem ég hef séð. Í staðinn fyrir vitna eitthvað í ræðuna þá ættirðu frekar bara að tékka myndbandinu, þú munt ekki sjá eftir því. Plottið í myndinni, ef "plott" skildi kalla, er að fjórir fasteignasalar berjast um að halda vinnu sinni þar sem tveir söluminnstu sölumennirnir verða reknir þegar vikan er á enda. Hljómar kannski ekki eitthvað rosalega spennandi, enda skiptir plottið ekki öllu. Myndin gerist á aðeins tveimur dögum og snýst öll um það sem ég elska mest í kvikmyndum: vel skrifuðum og vel leiknum samtölum. Leikararnir í þessari mynd (sem eru allir karlmenn, ég spottaði ekki eina einustu konu alla myndina) komust virkilega í feitt að fá að gæða þessum texta líf því einhvern veginn finnst mér hann raunsær, þessi samtöl gætu allt eins hafa átt sér stað í raunveruleikanum, svo vel eru þau skrifuð. Blótorðin eru ekki spöruð (eins og má sjá í klippunni að ofan) enda eru flestar persónurnar í myndinni að farast úr örvæntingu. Allir leikararnir standa sig mjög vel en uppúr stendur kappi að nafni Jack Lemmon sem leikur hinn örvæntingafulla Shelley Levine, en Lemmon lék ásamt Tony Curtis og Marylin Monroe í hinni margrómuðu Some Like It Hot þremur áratugum fyrir Glengarry Glen Ross. Karakterinn hans minnti mig strax á Gil úr Simpsons þáttunum og eftir smá wikipedia rúnk komst ég að því að Gil var einmitt byggður á karakter hans úr Glengarry Glen Ross.
Þetta er ein af þessum myndum þar sem “ekkert gerist”, það eru bara tvær leikmyndir, skrifstofa og bar, og aldrei kemur neitt shocking plot twist sem fær mann til að gapa af undrun. Ekki veit ég mikið um fasteignabransann en ef þessi mynd gefur rétta mynd af honum vil ég aldrei verða fasteignasali. Hvernig Jack Lemmon breytir sér úr áhyggjufullum gömlum manni í smeðjulegan fasteignasala er bæði mjög aðdáunarvert og dálítið óhugnandi. Myndinni var vel tekið af gagnrýnendum á sínum tíma, árið 1992, en var ekki mjög grimm í miðasölunni (enda hljómar hún ekki mjög spennandi, “fasteignadrama”?) og rétt svo náði ekki að borga budgetið sem var 12 milljónir dollara. Leikararnir í myndinni höfðu þó svo mikinn áhuga á að leika í myndinni að þeir samþykktu að fá mjög hógværar upphæðir miðað við það sem þeir eru vanir, t.d. tekur Al Pacino venjulega 6 millur fyrir mynd en hann samþykkti að leika í Glengarry Glen Ross fyrir “aðeins” 1,5 milljónir. Pacino kallinn var meira að segja tilnefndur til Óskarsverðlauna fyrir leik í aukahlutverki, en tapaði fyrir Gene Hackman úr Unforgiven (Al Pacino fór þó ekki tómhentur heim því hann vann fyrir besta leik í aðalhlutverki í myndinni Scent of a Woman). Sem sagt, frábær mynd, ég er ekki mikið fyrir að skella stjörnum á hitt og þetta, en Glengarry Glen Ross fær mín hæstu meðmæli.

Sin City

Ein af myndunum sem ég nefndi í fyrstu færslunni minni. Ég hef verið “á leiðinni” að sjá þessa mynd alveg síðan hún kom út árið 2005 og loksins lét ég verða að því. Það fyrsta sem maður tekur eftir þegar maður er að horfa á hana er lúkkið, það er óaðfinnanlegt. Allt gert á grænskjá, að sjálfsögðu. Myndasögunum var kirfilega fylgt eftir (eins og má sjá á meðfylgjandi mynd), enda höfundar þeirra titlaður sem leikstjóri ásamt Robert Rodriguez. Ekki er lagt mikið upp úr raunsæi í myndinni, öll samtölin og mónólógin eru eins töffaraleg og mögulega hægt er og aðal söguhetjurnar geta greinilega lifað af hvaða fjölda af byssukúlum sem er, en persónulega er mér drullusama um óraunsæi í kvikmyndum, ef fólk vill raunsæi þá ætti það bara að fara í göngutúr eða fara í heimsókn á Hrafnistu eða eitthvað (ég geri mér grein fyrir því að þetta er algjörlega á skjön við það sem ég skrifaði um Glengarry Glen Ross). Af öllum sjö Sin City bókunum finnst mér The Big Fat Kill vera lélegust og því er leiðinlegt að hún hafi komist í bíómyndina, söguþráðurinn í henni er ekki mjög spennandi og karakterarnir ekkert sérstaklega áhugaverðir (limlestingar og byssukúluregn bæta það þó að mestu). Marv úr The Hard Goodbye er hins vegar frábær karakter og ég gæti endalaust horft á hann drepa einhverja low lifes með tilheyrandi beinbrotshljóðum og blóðsúthellingum. Svo ég orðlengi þetta ekki meira þá er þetta toppmynd í alla staði og gaman að sjá leikstjóra sem hefur virkilega ást á upprunalegu myndasögunum sem hann byggir myndina á. Mér eru minnistæð orð Tim Burtons sem leikstýrði fyrstu tveimur Batman myndunum: “þeir sem þekkja mig vita að ég mundi aldrei lesa myndasögubækur”.

Futurama: Bender’s Big Score og The Beast With a Billion Backs

Ég er mjög mikill Futurama aðdáandi og ég loksins lét verða að því að horfa á fyrstu tvær af fjórum beint-á-dvd Futurama myndunum eftir að hafa heyrt misjafna hluti um þær. Ég verð að segja að mér fannst þær báðar alveg prýðilegar, sérstaklega Bender’s Big Score. Það verður þó að segjast að 22 mínútna þáttur hentar Futurama mun betur 90 mínútna kvikmynd. Ég skil ekki alveg af hverju þeir framleiddu bara ekki aðra seríu af þáttunum í staðinn fyrir fjórar myndir í fullri lengd. Kannski var það vegna þess að þættirnir gengu svo vel í dvd-sölu og einhver “sleppum tengiliðinum”-pæling var í gangi með því sleppa sjónvarpssýningum og skella þessu bara beint á dvd. Ég veit ekki, en ég er þó þakklátur að meira af Futurama skuli hafa verið framleitt, eitthvað sem ég bjóst ekki við þegar þættirnir hættu á sínum tíma. Grínið er ekki alveg á pari við það sem var þáttunum, en þó mjög fyndið á köflum. Ég ætla ekki að fara út í plottið en fyrri myndin snýst um tímaflakk og hin um alheimaflakk. Ég skrifaði að ofan að það sem ég elska mest við kvikmyndir eru vel skrifuð samtöl, það er þó eitt annað sem ég elska jafn mikið, það eru ógeðslega flókin plott (ég á enn eftir að sjá mynd sem sameinar þessar tvær ástir mínar) og Bender’s Big Score a.m.k. býður upp ótrúlega flókið tímaflökkunarplott sem skemmti mér mjög mikið burtséð frá öllum bröndurunum, það var jafnvel dálítið tilfinningaríkt stundum.
Fínustu myndir, gott snakk, þó mundi ég ekki mæla með þeim fyrir þá sem vilja kynnast Futurama þar sem þættirnir eru á hærra kalíberi.

Planet Terror

Ein af tveimur Grindhouse myndunum sem Robert Rodriguez og Quentin Tarantino gerðu á síðasta ári. Þessi mynd er titluð á Rodriguez og stóð undir öllum væntingum sem ég hafði. Væntingarnar voru eitthvað á þessa leið: mikið af blóði, limlestingar, ógeð og töffaraskapur. Ég er svo lítill hryllingsmynda-maður að ég er ekki frá því að þetta hafi verið fyrsta zombie myndin sem ég hef séð alveg út í gegn, og ég vissi ekki einu sinni að þetta væri zombie mynd þegar ég ákvað að horfa á hana. Mikið er lagt í grindhouse-upplifunina og það er eins og verið sé að spila mjög rispaða og gamla filmu alla myndina, það eru sýnishorn úr bíómyndum sem eru ekki til á undan myndinni (það á þó að gera einn af trailerunum að alvöru mynd skilst mér, Machete) og í einu atriði myndinni kemur allt í einu "Reel missing", sem er skemmtileg leið til að sleppa öllu blaðri og leiðindum og skella sér beint í hasarinn. Plottið er samt sagt, eins og í öllum zombie myndum býst ég við, faraldur brýst út sem breytir fólki í uppvakninga sem éta annað fólk og örfáir þraukarar reyna að lifa af og flýja. Ég horfði á þessa mynd fyrir tveimur dögum og ég man ekki einu sinni hvernig hún endaði, ég man hins vegar eftir helling af svölum atriðum. Þetta segir kannski meira en margt um myndina, því hún snýst aðallega um að horfa á megabeibið stúta heiladauðum uppvakningum með fótariflinum sínum og fjandi er það gaman!

Bónus: Mynd sem ég sá fyrir nokkrum dögum síðan: Ninja Cheerleaders. Ef titillinn og sú staðreynd að George Takei leiki í henni kveikir ekki áhuga þinn ertu róbóti