Sjónvarpsþættir

Ég horfi nánast ekkert á sjónvarp, sjónvarpið mitt er ekki einu sinni tengt við loftnetið eins og er, bara PS2 og NES tölvunar mínar og videoið, en það þýðir ekki að ég hafi ómætur á sjónvarpsefni. Í þessari færslu ætla ég að fjalla um nokkra (eða reyndar alla) sjónvarpsþætti sem eru í framleiðslu núna sem ég fylgist með. Engar áhyggjur, það eru engir spoilerar sem sjást.

Battlestar Galactica

Þegar ég tala um aðdáun mína á BSG við fólk þá á það til að tengja það við aðdáun mína á Star Trek. Kannski að mörgu leyti skiljanlegt, bæði sci-fi, gerast út í geim, og þættirnir eiga báðir dyggan og traustan aðdáendahóp, en ég set ekkert samansemmerki á milli þessara þátta, í rauninni finnst mér það eina sem þeir eiga sameiginlegt vera þessi þrjú atriði sem ég taldi upp fyrr í þessari setningu. Grunnplottið í BSG er nokkuð einfalt: Vélmenni sköpuð af manninum gera uppreisn og gjöreyða nánast öllu mannkyninu á einu bretti. Tæplega 50,000 manns komast af á geimskipinu Battlestar Galactica (og minni nágrannageimskipum) og þau hefja leit að goðsagnakenndu plánetunni “Earth” svo þau geti endurbyggt mannkynið meðfram því að vera alltaf á flótta frá vélmennunum illu, hin svokölluðu “cylons”. Hljómar spennandi? Allavega finnst mér það. Til þess að auka enn á spennuna þá geta cylonarnir litið út nákvæmlega eins og menn, þannig að enginn getur verið viss um hver sé cylon og hver sé maður! Þættirnir eru svokallað re-imagining (lesist: remake) af gömlu BSG þáttunum frá áttunda áratugnum, en orðið “remake” hefur fengið á sig slæma merkingu með fjölda misheppnaðra remake-mynda á síðastliðnum árum. Þegar tveir félagar mínir voru að lofsama þessa þætti einhvern tímann hló ég að þeim því ég hélt að þetta væru glataðir þættir bara út af titlinum og andúð Frank Zappa á upprunalegu þáttunum. Sem betur fer hafði ég rangt fyrir mér.

Þættirnir eru framleiddir af Sci-Fi Channel í Bandaríkjunum og það kom mér á óvart hversu rosalega vel gerðir þeir eru. Allar brellur eru alveg tipp topp og í rauninni öll tæknilega atriði í þáttunum. Tónlistin er eins ó-sci-fi-leg og um getur, en hún hefur mikinn “heimstónlistar” blæ yfir sér og mikið er um tribal trommur, en ekki cheesy syntha eins og sci-fi tónlist er kannski þekktust fyrir. Leikararnir finnst mér líka vera virkilega góðir og þar stendur erkitöffarinn Edward James Olmos fremstur í flokki sem Commander Adama. Þó að þættirnir séu titlaðir sem sci-fi og eru framleiddir af Sci-Fi Channel, þá eru þeir fyrst og fremst drama þættir. Karakterarnir í þáttunum eru langt frá því að vera fullkomnir og vita alltaf hvað gera skal (svona eins og Captain Kirk), en mörg klassísk minni má sjá þegar litið er yfir helstu persónur: Gamlan mann með áfengisvandamál, feðgar sem talast ekki á, uppreisnargjörn strákastelpa, ástarþríhyrningur, kona með banvænt krabbamein, sjálfhverfur snillingur, tælandi femme fatale (sjá mynd)… allt er þetta efniviður í topp drama með hasar og sci-fi ívafi. Sci-fi-ið er í rauninni rammi utan um sögu persónanna, vísindaskáldskapurinn fer ekki að kikka inn að neinu viti fyrr en í seinni hluta annarrar seríu.

Segjum að þættirnir snerust um fólk í spænskum skipaflota á 18. öld sem er að flýja land til Bandaríkjanna á meðan sveitir konungs eru sífellt að elta það. Kannski nokkrir skósveinar konungs séu dulbúnir sem alþýðufólk í skipaflotanum? Þá er maður kominn með basic plottið af BSG án þess að það tengist sci-fi á nokkurn hátt! Ástæðan fyrir því að ég legg svona mikið úr því að tala um að þetta séu fyrst og fremst drama þættir er því fólk er svo fljótt að afskrifa það sem er stimplað sci-fi því það fílar ekki Star Trek eða Star Wars (ekki það að Star Wars sé sci-fi þó ég ætli ekki að fara lengra út í það) eða eitthvað. Núna er fjórða og síðasta serían í gangi, en þættirnir hætta ekki vegna dræms áhorfs heldur vegna þess að sagan er einfaldlega að klárast, eitthvað sem handritshöfundar Prison Break ættu kannski að fara pæla í, ég meina, hversu oft er hægt að brjótast út úr fangelsi? Battlestar Galactica eru frábærir þættir sem halda manni hooked, enda kunna handritshöfundar BSG að búa til góða cliffhangera.

Dexter

Þættirnir sem allir voru að missa sig yfir í kvikmyndagerð í fyrra. Þættirnir fjalla um raðmorðingja sem drepur aðeins fólk sem á “skilið” að deyja, sem sagt aðra morðingja. Dexter vinnur síðan sem blóðslettufræðingur hjá rannsóknarlögreglunni þar sem hann eltist við morðingja og glæpamenn. Núna er þriðja sería í gangi en maður þorir varla að segja neitt um hana sem gæti spoilað hinum tveimur. Formið á þáttunum er nokkurn veginn þannig að í hverri seríu er rannsóknarlögreglan að eltast við einhvern raðmorðingja og í hverjum þætti finnur Dexter eitthvað fórnarlamb sem hann telur að eigi skilið að deyja. Tónlistin er viðeigandi létt latínó tónlist enda gerast þættirnir í Miami. Ég var alveg að missa mig yfir þessum þáttum þarsíðasta sumar og áhuginn minn á þeim hafa aðeins dvínað síðan þannig að ég nenni eiginlega ekki að skrifa meira um þessa þætti, þið verðið bara að trúa mér að þeir eru geðveikir, sjón er sögu ríkari. Ég læt klippu af upphafsatriði þáttaraðarinnar fylgja með það sem mér finnst það það flottasta sem ég hef séð (kannski á eftir Simpsons). Magnað hvernig hversdagslegir hlutir eru gerðir gróteskir og truflaðir, svona eins og Dexter Morgan sjálfur.



Gossip Girl

Þessir þættir eru svo heitir núna að þeir standa nánast í ljósum logum. Meira að segja Surtur úr Völuspá mundi segja “ónei, of heitt fyrir mig”. Ég verð þó að segja að af þeim fjórum þáttum sem ég nefni í þessari færslu finnst mér Gossip Girl slakastir, þeir eru samt awesome. Þættirnir fjalla um ástir og örlög nemenda við fínan einkaskóla í Manhattan. Þessi “gossip girl” sem þættirnir draga nafn sitt af er nafnlaus slúðurbloggari sem skrifar einmitt um ástir og örlög nemendanna sem þættirnir fjalla um. Það sem er skemmtilegast við þessa þætti er nokkurn veginn það sem er skemmtilegast við allar aðrar unglingasápur, að þola ekki einn karakter, að finnast annar karakter vera geðveikur, að finnast enn annar karakter vera asnalegur, að finnast að þessi ætti að vera með þessari og hin ætti að hætta með hinum og svo framvegis. Það gerist stundum við svona unglingasápur að alvarleiki dramans stigmagnast með vísivaxtartölu með hverri seríu. Hver man t.d. ekki eftir því þegar Dylan McKay verður algjör dópisti í Beverly Hills 90210? Eða þegar Marissa skaut einhvern gæja í bakið í The O.C.? Ég hef aldrei horft á One Tree Hill en það sem ég hef séð af honum þá er alltaf einhver að fara í fangelsi og einhver að setja sifelis-veiru í morgunmat föður síns og þannig. Einnig eru ódýrar leiðir til þess að auka dvínandi áhorf klassískar í svona þáttum, eins og þegar áðurnefnd Marissa úr The O.C. gerðist lesbía á fullu tungli. Í Gossip Girl er alvarleiki dramans ekki svona rosalegur og þar af leiðandi eru þetta mun léttari þættir og skemmtilegri áhorfs. Það er mikilvægt að allt sé hipp og kúl og ferskt í svona þáttum þannig að allar persónur eru alltaf stíliseraðar frá toppi til táar í flottustu fötum norðan Suðurpóls. Einnig er alltaf bombað inn einum góðum indie hittara í lok eða byrjun hvers þáttar svo það fari ekki á milli mála að þessi þáttur sé fyrir fólk sem er with-it. Leikarahópurinn er að mestu leyti fínn, enginn að taka við kyndlinum af Sir Lawrence Olivier hérna, en þó enginn sem er áberandi lélegur. Handritshöfundarnir eru auðvitað raunverulegar stjörnur þáttarins og oftast nær ná þeir að halda þáttunum skemmtilegum, þó að stundum púlli þeir eitthvað sem lætur mann hugsa “kommon, grínast í mér eða?”, því plot-twistin eiga það til að sveiflast á milli “snilld meistaraverk snilld” og “ha?”, oftast eru þau þó í ætt við hið fyrra. En allt þetta með ***SPOILER*** hvernig Serena og Dan hættu saman lét mig halda um andlitið yfir því hvað það var átakanlega kjánalegt á köflum ***SPOILER LOKIÐ*** (highlightið ósýnilega textann til að sjá hann)

Eftirfarandi efnisgrein mega þeir sem ekki hafa séð Gossip Girl sleppa að lesa, það eru samt engir spoilerar, bara tilgangslausar pælingar. Ég hef eytt allt of miklum tíma í að velta fyrir mér Gossip Girl slúðurdrósinni sjálfri. Þetta er alveg fín pæling, t.d. þegar eitthvað merkilegt gerist í þáttunum fer það beint á Gossip Girl og þar af leiðandi í gemsana hjá öllum krökkunum í þáttunum og þá vita allir strax hvað gerðist. Gossip Girl þjónar líka sem sögumaður í þáttunum og hefur hent út úr sér dásamlega skemmtilegum pun-um sem mundu gera Carrie Bradshaw sjálfa græna af öfund, “there is no we in summer, only u and me” kemur til hugar. Það er gefið sterklega í skyn að það sem Gossip Girl segir sem sögumaður er lesið beint af bloggsíðunni hennar. Ég keypti það alveg í byrjun þáttanna en þegar líða fór á fyrstu seríu fór hún alltaf segja hluti sem væri fáránlegt að blogga um á einhverri slúðursíðu. Eins og ef einhver persóna fær sms með einhverjum sjokkerandi upplýsingum þá kemur um leið mynd af persónunni á GG bloggsíðunni með síma í hendi og Gossip Girl veit einhvern veginn að sms-ið var rosalega sjokkerandi og segir eitthvað eins og hún viti hvað var í því. Þetta meikar engann sens! Líka þegar Chuck og einhver melur voru í veggjatennis þá birtist mynd af þeim á GG-síðunni með einhverri frétt um hvað þeir eru góðir vinir. Hver er í stake-outi í fokking veggjatennis-gymi til þess að taka myndir af einhverjum ríkum menntaskólakrökkum?! Og hver nennir að lesa það! Ég hef líka stundum pælt í því hvort Gossip Girl bloggi um einhverja aðra krakka líka sem við áhorfendur fáum ekki að vita um. Því ef hún er alltaf að skrifa um þessa sömu 5-6 þá er það alveg semi-psychopatchic-perralegt. Ef Jóhann Björn mundi taka upp á því að blogga undir nafninu Slúður-kjeppzinn um líf Haraldar, Björns Ívars, Héðins, Birtu, Helgu og Írisar á einhverri slúðursíðu yrði þau ekki alveg apeshit? Þegar líða fer á fyrstu seríu er alltaf gert minna og minna úr því að Gossip Girl er einhver slúðurbloggari sem fólk er alltaf að lesa og hún var orðin frekar eins og hlutlaus sögumaður, þá var ég farinn að halda að höfundar þáttanna gerðu sér grein fyrir hvað þetta var orðið óraunsætt og reyndu að draga úr vægi Gossip Girl. En strax í byrjun annarrar seríu var gert heilmikið úr því að GG væri vinsæll slúðurbloggari, t.d. var Dan að lesa þráð á GG-síðunni um sjálfan sig og Serenu. Mér fannst það dálítið eins og það var verið að gæla við að brjóta fjórða vegginn, eins og það kallast. Ef það verður einhvern tímann uppljóstrað hver Gossip Girl er í raun og veru ætla ég að hætta að horfa á þættina því þá eru handritshöfundarnir greinilega komnir í þrot. Því það er engin raunveruleg Gossip Girl þetta er bara sniðugt plot device, ekkert annað. Afsakið allt þetta raus en þetta hefur stundum heltekið mig þegar ég horfi á þættina sem er fáránlegt þar sem ég ætti frekar að vera heltekin af öllu fallega fólkinu sem leikur í þáttunum.

Ótrúlega töff titilspjald (e. titlecard).

Án efa, svölustu þættir sem ég hef séð. Þættirnir fjalla um fjölskyldulíf og raunir manna sem vinna á auglýsingastofu í New York. Hljómar ekki beint spennandi. Bætum núna við “á fyrri hluta sjöunda áratugar” við lýsinguna og þá er maður kominn með eitthvað gott. Það skemmtilegasta við þessa þætti er einmitt þetta tímabil. Það fyrsta sem maður tekur eftir er að ALLIR reykja ALLTAF ALLSSTAÐAR. Síðan eru þeir alltaf að drekka viskí í vinnunni, konurnar eru auðvitað bara heima að sjá um heimilið, en karlarnir hika ekki við að halda framhjá þeim þegar tækifæri gefst. Svertingjar vinna aðallega sem hurðaopnarar og lyftuþjónar, Tískan er auðvitað allt önnur, tónlist, bílar, hárgreiðslur, arkitektúr, húsgögn, talmáti, allt er þetta virkilega vel gert og hannað að maður heldur nánast að þetta hafi verið tekið upp árið 1960. Auðvitað er þetta ekkert endilega 100% sagnfræðilega rétt mynd af þessu tímabili en það skiptir ekki öllu. Það er líka gaman að vita betur en persónur í þáttunum, t.d. voru allir á auglýsingastofunni harðir Nixon-menn og töldu Kennedy ekki eiga séns í kosningunum 1960. Í einum þættinum voru nokkrir karakterar að hlusta á einhverja plötu sem einn af þeim hafði nýkeypt, en það var engin önnur plata en Kind of Blue með Miles Davis sem kom út 1959. Ég elska poppkúltúrs tilvísanir og í þessum þætti er hellingur af þeim, sem er ekkert nema gott mál, fyrir mig a.m.k.. Nafnið á þáttunum er dregið af óformlegu starfsheiti mannana, þ.e.a.s. ad men, þetta fattaði ég bara fyrr í dag.

Takið eftir hvað allt lúkkar flott, sjáið líka að þrír af fjórum körlunum halda á viskíglasi.

Aðalpersónan í þáttunum er hin ótrúlega svali Don Draper (sjá myndaseríu). Hann er helsti hugmyndasmiður auglýsingastofunnar, í fyrsta þáttinum finnur hann t.d. upp á “It’s toasted” slagorðinu fyrir Lucky Strike sígaretturnar. Fortíð hans er ráðgáta og eftir því sem líður á þættina fáum við vita meira og meira um dularfulla fortíð hans og sjáum manninn á bakvið spaðann. Ásamt Draper eru fjölmargar aukapersónur, allar með sína eigin djöfla að draga og sögur að segja og fá allir nægan skjátíma svo þetta komist allt til skila. En, eins og áður hefur verið sagt, þá finnst mér tímabilið sem þættirnir gerast í það skemmtilegasta við þá. Pólitísk réttsýni er víðs fjarri í Mad Men og það er alltaf gaman svona einu sinni og einu sinni. Ég ætla að ljúka umfjöllunina á Mad Men á nokkrum myndum af ofurtöffaranum og margfalda meistaranum Don Draper.

Don Draper með vindil.

Don Draper með kveikjara.

Don Draper að slaka.

Don Draper með eiginkonunni.

Don Draper með vinnufélögunum.

Endum þetta síðan á hinni stórglæsilegu Joan Holloway.

Bónus: Ég taldi þær myndir sem ég hafði séð í bókinni "1001 Movies You Must See Before You Die", þær voru 92.

Handritsverkefnið: Pulp Fiction

Jæja, best að drífa sig í að gera þessa skyldufærslu. Myndin sem ég ákvað að velja var Pulp Fiction. Mitt eintak af Pulp Fiction má sjá hér til hliðar, skemmtileg þýðing á titlinum, þó ég mundi kjósa að þýða hana sem Á tæpasta vaði. Ástæðurnar fyrir því að ég valdi Pulp Fiction til þess að fjalla um eru nokkrar:

• Þetta er uppáhalds myndin mín
• Það er lítið mál að finna handritið af henni á netinu
• Langflestir hafa séð þessa mynd þannig að þessi færsla er skemmtilegri aflestrar fyrir þá
• Ég fæ tækifæri til þess að slá tvær flugur í einu höggi með því að afgreiða þessa skyldufærslu og fjalla um Pulp Fiction í sömu færslunni, en ég fjallaði ekkert um Pulp Fiction í Topp-5 færslunni minni.

Víst að ég er nú að fara að horfa á Pulp Fiction á milli þess sem ég fer í tölvuna og les handritið datt mér í hug að hafa þessa færslu sem “beina” textalýsingu, þ.e. ég skrifa hlutina um leið og ég upplifi þá. Ég les í handritinu á tíu mínútna fresti, en ég ætla ekki að taka það fram í hvert sinn í textalýsingunni. Pælingar varðandi handritið koma síðan í hornklofum hér og þar í textalýsingunni. Ég geri ráð fyrir að lesendur hafi séð myndina og þekkji plottið, annars væri alltof erfitt að vera alltaf að útskýra söguframvindu meðfram því að koma pælingum til skila. Ég þarf ekki að taka fram að það er allt morandi í spoilerum hérna. Sjáum hvernig þetta fer.

-05:00 - Búinn að ýta á play. Reservoir Dogs trailerinn byrjar. Þetta er eldgömul spóla og það heyrist á hljóðinu og sést á myndinni, en það er bara stemmari. Hef horft á þessa sömu spólu fáránlega oft. Endirinn er semi spoilaður í trailerinum.

-03:00 - Annar trailer. Spóla alltaf yfir hann. Einhver mynd með Jack Nicholson.

-02:00 - Varúlfamynd.

-01:27 – Myndin heitir Wolf. Áhugavert.

-01:00 – Enn annar trailer.

-00:15 – Stargate! This fall!

00:00 – Myndin byrjuð.

00:52 – Þegar þjónustustúlkan hellir í kaffibollann hjá Honey Bunny þá segir Honey Bunny “Thank you” með alveg ótrúlega mikilli gæsku og góðmennsku, en í handritinu stendur ekkert um hvernig hún á að segja það. Greinilega eitthvað sem leikkonan hefur fundið upp á sjálf eða Tarantino hefur leiðbeint henni að gera.

02:00 – Í handritinu stendur “portable phone” en Tim Roth segir “cellular phone”, skiljanleg breyting. Myndin var gerð áður en allir áttu gemsa.

Tim Roth sem "Pumpkin", eða Ringo eins og Jules kallar hann.

03:49 – Eina ofleikna línan í myndinni að mínu mati er þegar Honey Bunny segir “Pretty smart!”, en í handritinu stendur (into it) fyrir aftan hana. Finnst hún samt vera aðeins of mikið into it, en Honey Bunny (eða Yolanda eins og við munum síðar komast að að hún heitir) er mjög tilfinningaríkur karakter og ofleikinn má kannski skrifa á það.

04:17 – Línan sem kemur rétt fyrir title cardið kemur tvisvar fyrir í myndinni en er þó ekki alveg eins í bæði skiptin. Í handritinu er línan sem kemur seinna í myndinni í upphafsatriðinu.

[Lýsingin á staðsetningu og persónum í handritinu er óformlegri en ég bjóst við. T.d. er persóna Tim Roth sögð “smokes cigarettes like they’re going out of style”. Samtali persónanna er sögð vera í “rapid pace “His Girl Friday” fashion. Merkilegt.]

04:40 – Ég elska hvernig PULP FICTION cardið kemur bara upp og minnkar síðan og minnkar. Það þarf ekki alltaf flókið upphafs credit svo það sé flott.

06:00 – Atriði sem ég kann utan að er alveg að fara að koma.

"Royale with cheese", Jules að fíla söguna hans Vincent.

07:16 – Vincent Vega (John Travolta) er með eyrnalokk. Hef aldrei pælt í því hingað til.

08:09 – Eitt af einkennum QT: skot tekið upp frá bílsskotti.


08:50 – “But you are aware that there’s an invention called a television?” Frábær lína.

09:21 – “Nigga got a weight problem, what’s he gonna do? He’s Samoan.” Dæmi um tilvísun sem ég fatta ekki (þ.e.a.s. Samoan) en finnst samt fáránlega fyndin.

12:00 – Þriggja mínútna samtal um fótanudd, allt í einu skoti. Mjög töff.

12:55 – Í handritinu er sérstaklega tekið fram að íbúðin sem þeir fara í sé númer 49, en það er ekkert númer á hurðinni í myndinni.

[Hið fræga “Royale with cheese” samtal Vince og Jules er nánast alveg eins og það er í handritinu. Það er talað um að þeir voru í löngum og síðum frökkum yfir jakkafötunum sínum. Góð ákvörðun hjá QT (Quentin Tarantino) að sleppa þeim.]

14:26 “Hamburgers! The cornerstone of any nutrious breakfast.” Svo dásamlega kaldhæðnislegt.

15:00 – Nærmyndin af hamborgaranum áður en Jules (Samuel L. Jackson) bítur í hann gerir mikið fyrir að sýna að þetta er "tasty burger".

16:02 – Elska hvað Jules er mikið að skemmta sér yfir því hvað þeir eru allir skíthræddir við hann.

16:07 – “You, Flock of Seagulls…”, það er svo mikið af góðum línum í þessari mynd að öll þessi færsla gæti samanstaðið af upptalningu.

"Vincent, we happy?", skjalataskan dularfulla heldur áfram að vera ráðgáta

17:22 – Hvernig Brett situr í stólnum í gegnum allt atriðið lætur Jules hafa valdið. Jafnvel þegar hann ætlar að standa upp, lætur Jules hann sitjast aftur.

18:12 – “English motherfucker do you speak it!”

"When I lay my vengeance upon thee!", greyið hann Brett deyr.

19:11 – Ezekial 25:17 ræðan er dæmi um eitthvað sem mér fannst svalast við myndina þegar ég sá hana fyrst en núna eru hellingur af hlutum sem koma til greina.

[Það er mjög algengt að línur eru ekki nákvæmlega eins í handritinu og í myndinni og í nánast öll skiptin finnst mér þær flottari í myndinni en í handritinu. Líklega út af því að ég er búinn að sjá hana svo oft að ég á erfitt með að ímynda mér hvernig einhver lína sé öðruvísi. “Jules has got style.” stendur í handritinu eftir að hann skýtur “Flock of Seagulls” gæjann, alveg rétt lýsing.]

20:09 – Medium shot! Maður veit hvað þetta þýðir núna þökk sé Kvikmyndagerð. Enda er þetta algjörlega medium shot atriði eins og stendur í handritinu. Marcellus Wallace að tala við Butch Coolidge (Bruce Willis). Það stendur í handritinu að Butch eigi að vera 26 ára (!). Samtalið er líka mun styttra í handritinu.

Butch Coolidge á meðan Marcellus útskýrir fyrir honum dílinn.

21:28 – Frábært lag, “Let’s Stay Together” með Al Green spilast í gegnum samtalið.

21:56 – Hvernig Marcellus heldur í umslagið rétt áður en hann réttir Butch það er eitt af þessum smáatriðum sem gera Pulp Fiction svo góða. Smáatriði sem þjóna í rauninni engum tilgangi en dýpka einhvernveginn atriðin.

23:09 – Plásturinn frægi aftan á Marcellus. Kenningar varðandi það sem er í skjalatöskunni tengjast þessum plástri.

23:16 – Jules og Vincent koma inn á staðinn, en í handritinu er Jules ekkert í atriðinu.

"You ain't my friend, Palooka", Butch fær ekki hlýjar kveðjur frá Vincent

24:46 – Butch fær sér Red Apples sígarettur sem er uppskáldað vörumerki eins og Big Kahuna Burgers.

[Ég tek eftir að stórir stafir eru notaðir í handritinu þegar talað er um hvað kameran á að gera, eins og OUT OF FRAME og WE DOLLY INTO CU. Einnig eru stórir stafir á persónum þegar þær eru fyrst kynntar til sögunnar]

26:00 – Vincent að kaupa heróín.

26:44 – Pepsi challenge tilvísun. Alltaf gaman að poppkultúrs tilvísunum.

28:07 – Vincent dregur upp seðlabúnt sem er lýst sem “could have choke a horse to death”. QT heldur áfram að vera óformlegur í lýsingum.

28:47 – Vincent sprautar sig með heróíni, en í handritinu sprautar hann sig á meðan hann talar við Lance. Frábært atriði, sérstaklega þegar blóðið spýst inn í sprautuna og síðan sprautar hann því aftur inn í sig með heróíninu. Ég og félaginn minn gerðum einu sinni stuttmynd þar sem við vísuðum í þetta atriði með því að setja rautt Kool-Aid duft í flösku af vatni (eins og maður á að gera þegar maður blandar Kool-Aid) og með sömu tónlist undir og síðan var nærmynd af þegar skrúfað var lokið af sykurstaukinum eins og nærmyndin þegar nálin er skrúfuð á sprautuna. Góðir listamenn fá að láni, sannir listamenn stela.

30:25 – Uma Thurman er látin lesa upp það sem stendur á miðanum frá Miu til Vincent, í staðinn fyrir að láta áhorfandann lesa það.

Miðinn frá Miu til Vincent

30:40 – Það tók mig alveg þónokkur skipti að sjá hversu ótrúlega high Vincent er í þessu atriði þar sem hann er að bíða eftir Miu. Sérstaklega þegar hann segir “ok” í telecomið. Leikur þetta vel.

31:21 – “Warmer…warmer…disco”. Annað smáatriði sem gerir Pulp Fiction frábæra. Að segja disco í staðinn fyrir bingo þ.e.a.s..

32:48 – “Don’t be a [square]”. Það er vísað í þetta atriði í Kill Bill. Ferningurinn brýtur skemmtilega upp á atriðið, maður býst ekki við honum.

34:23 – QT hefur örugglega skemmt sér yfir því að velja kvikmyndaplakötin sem eru á Jackrabbit Slims.

35:00 – Steve Buscemi leikur Buddy, þjóninn. Finnst það alltaf fyndið. Tók mig nokkur skipti að taka eftir því.

35:48 – Vincent hneykslast yfir 5 dollara mjólkurhristingi. Fyndið þar sem sjeik á Íslandi kostar einmitt u.þ.b. 5 dollara núna.

38:22 – “What a gyp”. Skemmtilegt orð, gyp.

38:40 – Núna koma rosalegar myndtruflarnir, en spólan er eitthvað rispuð á þessum stað þannig að þetta er eiginlega bara orðinn hluti af myndinni fyrir mér.

39:21 – “Why do we feel it's necessary to yak about bullshit in order to be comfortable?”, hef alltaf fundist Mia hitta naglann á höfuðið hérna.

41:00 – Hinar konurnar á salerninu kippa sér ekkert upp við það að Mia sé að sniffa kókaín. Ætli þetta sé ekki einhvers konar ádeila á eitthvað, hef aldrei almennilega fattað þetta.

44:37 – Twist atriðið er að fara að byrja.

Magnað atriði, enda unnu þau twist keppnina.

45:42 – Mjög flott atriði. John Travolta er svo góður dansari. Dansmúvið sem hann tekur á tánum er rosalegt.

Dansmúvið sem hann tekur á tánum. Á dansgólfinu...

46:46 – John Travolta tekur “Batusi” sem er danshreyfing sem varð til í upprunalegu Batman þáttunum frá sjöunda áratugnum, gaman að því.

48:23 - Í handritinu blastar Mia ekki “Girl, You’ll Be a Woman Soon” á risastóru reel-to-reel segulbandstæki, heldur geislaspilara. En segulbandstækið er miklu flottara og voldugra en geislaspilari.

Svona fer fyrir ykkur krakkar, ef þið neytið heróíns.

51:31 – Hvernig Mia tekur um nefið eftir að hafa sniffað heróínið er lýst þannig eins og nefið stæði í ljósum logum, og mér finnst Thurman hafa púllað það mjög vel.

53:32 – “I’m in big fucking trouble, I’m coming to your house”, þetta er ekki það sem maður vill heyra þegar maður tekur upp símann sinn.

54:11 – Vincent klessir á húsið hans Lance, finnst það alltaf jafn fyndið.

57:10 – “I gotta stab her three times?” Klassík.

58:22 – Virkilega sannfærandi hvað Mia og Vincent eru helluð í útliti þegar Vincent er að skutla henni aftur heim.

1:00 – Mia segir tómatabrandarann. Þessi brandari er svo rosalega algengur, ég veit ekki hvort hann varð svona “vinsæll” eftir Pulp Fiction eða hann hafi alltaf verið svona vinsæll og þess vegna komist í myndina. Það er allavega á hreinu að hann minnkaði ekki í vinsældum eftir Pulp Fiction. (Hér eftir eru tímasetningarnar í forminu klst:mín)

[Ég tek eftir fyrstu línunni sem er í handritinu en ekki í myndinni sem mér finnst alveg eiga skilið að vera í myndinni, þegar Mia finnur heróínið hans Vincent og segir “Disco! Vince, you little cola nut, you’ve been holding out on me”. Það er líka skemmtilegt hvernig QT lýsir einu atriðinu svona: “Vincent moves like greased lightning to Mia's fallen body.” þar sem hann fékk sjálfan Danny Zuko til þess að leika Vincent. Kannski hann hafi verið búinn að casta hann þegar hann skrifaði þetta. Klippingin í atriðinu þar sem Vincent gefur Miu adrenalínsprautuna er mjög nákvæmlega lýst í handritinu.]

Christopher Walken heldur ræðuna um úrið.

1:01 – Christopher Walken flytur “The Watch” söguna frægu. Skemmtilegt að jafngóður leikari og Christopher Walken sé fenginn til þess að leika svona lítið hlutverk.

1:03 – Skyttan í sögunni heitir Winocki, finnst það skemmtilegt, hann hefði getað heitið Johnson.

1:05 – Þjálfari Butch sem segir þrjú orð í myndinni er kallaður Klondike í handritinu.

Marcellus og Paul as in "I'm Paul and this is between ya'll"

1:07 – Marcellus er svo geðveikt skemmtilegur karakter. Væri til að sjá spinoff mynd um hann. “If Butch goes to Indo-China, I want a nigger hidin' in a bowl of rice, ready to pop a cap in his ass.”

1:09 – “I’m American honey, our names don’t mean shit”. Í handritinu útskýrir Esmeralda, leigubílsstýran, hvað nafnið hennar þýðir, en það komst ekki í myndina.

1:10 – Við dollyum í kringum Butch á meðan hann talar í símann í símaklefa.

1:13 – Mér hefur alltaf fundist samtal Butch og Fabienne vera frekar skrýtið. Ætli það sé ekki pointið.

1:16 – Fabienne hvíslar að sjálfri sér á frönsku “Butch, ævintýrið okkar er rétt að byrja”. Ég hef aldrei tekið eftir þessari línu fyrr en núna þegar ég les handritið. En Butch átti að segja sömu línu við sjálfan sig, líka á frönsku (nema hann mundi segja “Fabienne” fyrir “Butch”) en það komst ekki í myndinni. Það stendur líka að enskur texti átti að fylgja með línunum báðum.

1:19 – QT laumar inn kvikmynd, The Loser, sem hann heldur greinilega upp á inn í Pulp Fiction.

1:22 – “You believe so?! What the fuck does that mean?! You either did or you didn’t!”, það er búið að byggja upp alla söguna með úrið svo vel að maður trúir því alveg að Butch skuli trompast svona þegar hann sér að Fabbienne hefur gleymt að pakka því niður.

1:23 – Bruce Willis fer í nettasta outfit í heimi, gallabuxur, hvítur bolur og brúnn rúskinnsjakki.

1:24 - Núna byrjar mjög langt atriði þar sem Butch er að labba í átt að íbúðinni sinni. Allt umhverfi og umhverfishljóð eru tiltölulega vel útskýrð í handritinu, þó ekki sé nákvæmlega farið eftir þeim í myndinni. Auglýsingin frá Jackrabbit Slim’s hljómar örstutt í bakgrunninum þannig maður heyrir það varla. Ég tók ekki eftir þessu fyrr en ég horfði á myndina með enskum texta fyrir heyrnalausa. Dæmi um skemmtilegt lítið smáatriði sem PF er svo full af.

Butch sér hver í fokkanum var að nota klósettið hans

1:27 – Butch og Vincent horfast í augu áður en Butch skýtur hann í spað. Þeir horfðust einmitt í augu á barnum hans Marcellus og voru einmitt frekar óvinveittir hvor öðrum.

1:28 – Eftir að Butch hefur drepið Vincent í sinni eigin íbúð þá einfaldlega þrífur hann byssuna sem hann skaut hann með og fer. Maður mundi halda að einhver nágranni hans skuli hafa heyrt í byssuskotunum eða þá reykskynjaranum sem fór í gang. Þá væri frekar einfalt fyrir lögregluna að átta sig á að Butch hefði drepið hann, sem gerir hann að flóttamanni og það er ekki séns að hann kæmist til S-Ameríku eins og hann ætlar sér. En þetta er nú einu sinni bara bíó þannig að maður ætti ekki að vera að velta þessu fyrir sér.

1:31 – Marcellus ætlar að skjóta Butch en skýtur óvart saklausa konu í síðuna. Hann hefði getað einfaldlega skotið eitthvað framhjá, en nei, hann varð að skjóta einhvern saklausan vegfaranda. Skemmtilegt.

[Mér sýnist af handritinu að QT ætlaði að reyna sína að Fabienne og Butch hafa verið lengi saman, en Butch á að segja “Sacre Bleu” þegar Marcellus byrjar að skjóta að honum. Þetta er ekki fyrsta franska línan sem Butch segir í handritinu]

1:32 – “Get your foot off the nigger.” QT er ekkert að spara N-orðið í myndunum sínum. Svertingjar nota það við aðra svertingja og líka hvítingja og hvítingjar nota það við hvítingja og líka svertingja.

Marcellus og Butch eru tvær flugur í vefi köngulóarinnar

1:34 – Zed mætir í kjallarann. Það er eins og hann sé með augnskugga, sem gerir hann enn ógeðslegri og perralegri.

1:35 – Gimpið mætir. “Gimp” er orðið að slangri á meðal íslenskra ungmenna þökk sé Pulp Fiction. Áhrifamikil mynd, vissulega. Það er nákvæmlega ekkert sagt um gimpið í myndinni, hvort hann sé þarna sjálfviljugur eða nauðugur eða hversu lengi hann hefur verið þarna. Allt þetta er undir áhorfandanum komið að ímynda sér. Það er kannski gefið í skyn að Butch eigi að verða gimp því gimpið hlær að honum og bendir á hann og síðan á sig.

Zed og gimpið. Zed er að gera úllen dúllen doff um hvorn hann ætli að nauðga fyrst.

1:38 – Butch ákveður að bjarga Marcellus. Klassískt atriði þar sem hann fer í gegnum vopnin, örugglega áætlað sem homage til hinna ýmissu mynda sem eru í uppáhaldi sjá QT. Hann endur á að velja samúræjasverð og talað er um í handritinu að sverðið sé Takakura Kenstyle.

Butch íhugar að nota vélsög, en endar á að velja katana sverð. Góð ákvörðun.

1:41 – “Aaaaatta boyyy!” þegar Zed ætlar sér að ná í skammbyssuna. Verst að hann var skotinn í klofið með haglabyssu nokkrum sekúndum síðar.

1:42 – “You okay?” “Nah man, I’m pretty fucking far from okay.” Marcellus er svo mikill töffari. Mjög óraunsær karakter, en ótrúlega skemmtilegur það litla sem maður fær að sjá af honum.

1:44 – Í handritinu þá faðmast Butch og Marcellus þegar þeir kveðjast. Góð ákvörðun að sleppa því.

1:46 – “Zed’s dead, baby, Zed’s dead” og það er síðasta línan í söguframvindu myndarinnar, en hún er auðvitað ekki í réttri tímaröð.

1:47 – Við fáum að heyra Ezekiel 25:17 ræðuna aftur. Gæjinn inn á klósettinu er svo mikill lúser, það sést bara á honum. Laxableik peysa og asnaleg klipping hjálpar ekki.

Fjórði maðurinn kemur út úr baðherberginu.

1:48 – Hann dritar á Vince og Jules en hittir ekkert og þá byrjar rifrildi Jules og Vincent um guðdómlegu verndarhönd Guðs. Ég er algjörlega á máli með Vincent í þeirri rökræðu þó hún sé alveg áhugaverð, sérstaklega á milli þessa tveggja skósveina-gangstera.

1:50 – Vincent talar um atriði sem hann sá í sjónvarpsþáttinum COPS. En fyrr í myndinni segist hann ekki horfa á sjónvarp. Hann sagði það örugglega til þess að lúkka kúl.

1:51 – Vincent skýtur óvart Marvin. Í handritinu skýtur hann Marvin í hálsinn en ekki í heilann þannig að Marvin deyr ekki strax þannig að hann þarf að skjóta hann aftur í höfuðið svo hann deyji. Það hefði alveg verið (svört) kómísk viðbót við þetta atriði.

1:53 – QT mættur í hlutverki Jimmie. Quentin er fínn leikari og getur púllað það vel að leika svona lúsera eins og Jimmie. Í Death Proof leikur hann meiri töffara og mér fannst það ekki alveg nógu sannfærandi. Kannski bara vegna þess að maður er búinn að venjast honum sem lúser. Sérstaklega er “dead nigger storage” djókið mjög leim, fullkomið fyrir QT.

Quentin Tarantino sem Jimmie með góða gourmet kaffið sitt.

1:55 – Við fáum að sjá Marcellus tala við Jules í símann. Ég hef aldrei almennilega áttað mig á hvort þetta sé Mia í sundbolnum með honum. En hún er með sundhettu og sundgleraugu fyrir andlitinu.

1:57 – Winston “The Wolf” Wolf mætir á svæðið. Ótrúlega svalur náungi og algjör andstæða við Jimmie. Maður hatar ekki Harvey Keitel.

1:58 – “Lotsa cream, lotsa sugar”.

Winston Wolf að gera það sem hann gerir best: að leysa vandamál

1:59 – The Wolf leysir vandamál. Þetta vandamál samt felst aðallega í að þrífa og að breiða lök yfir bílsæti, sem er nokkuð fyndið miðað við hvað Wolf er alvarlegur.

2:02 – “You an oak man?”. Eik er töff.

2:03 – “Well I’m a mushroom cloud laying motherfucker, motherfucker!” síðan fylgja þrjár poppkúltúrstilvísanir sem ég fatta ekki=snilld.

2:04 – Skemmtilegt að sjá hvað Vincent og Jules eru stoltir af verkinu sínu þegar þeir eru búnir að þrífa bílinn. Alblóðugir í ódýru jakkafötunum sínum.

Jules og Vincent ekki sáttir með fötin sem þeir fengu

2:07 – “Would you like to have breakfast with me?” spyr Vincent einskærri einlægni að Jules. Finnst þetta sýna að þeir eru ágætis vinir þrátt fyrir allt.

2:08 – Svínasamtalið góða. “Personality goes a long way”, tilvísunin í Arnold úr Green Acres (ég þurfti að googla þetta til þess að fatta tilvísunina) var upprunalega “he’d have to be like the Cary Grant of the pigs”, ég mundi fatta þá tilvísun, en mér finnst samt þessi sem er í myndinni betri, hún er sniðugri.

2:10 – “Like Caine in Kung Fu”, síðar fékk QT sjálfan Caine til þess að leika Bill í Kill Bill myndunum.

2:12 – Pumpkin og Honey Bunny taka yfir veitingastaðinn.

Pumpkin og Honey Bunny að ræna veitingastaðinn sem Jules og Vincent eru á

2:14 – Fáum að sjá hvað Jules er ógeðslega svalur þegar hann talar við Pumpkin.

2:15 – “Ok, Ringo, you win.”, ég hef stundum pælt af hverju hann kallar Pumpkin Ringo, kannski vegna þess að hann er breskur, kannski því hann taldi upp að þremur (eins og trommarar gera).

2:16 – Við fáum í annað skiptið að sjá ljósið sem kemur upp úr dularfullu skjalatöskunni. Hvað er í henni? Hver veit? Ég held þó að það sé ekki neitt spes, þetta er bara plot device hjá QT.

2:19 – Mér langar geðveikt mikið í veski sem stendur á “Bad motherfucker”, það er pottþétt til.

Jules með Bad Mother Fucker veskið sitt

2:20 – Ezekiel 25:17 í þriðja sinn. Þetta er í raun ekki bein tilvitnun í biblíuna, enda skiptir það engu máli, þetta hljómar töff.

2:22 – Vincent Vega og Jules Winnfield, tveir algjörir badasses, ganga rólegir út úr veitingastaðnum á meðan allir á svæðinu vita ekkert hvað er í gangi. Þeir setja skammbyssurnar sínar í buxnastrenginn á stuttbuxunum sínum og fara út um dyrnar á meðan lagið “Surf Rider” spilast undir. FIN

Fann ekki betri mynd af lokaskotinu en þetta.

Jæja, þessi færsla tók aðeins lengri tíma að skrifa en ég áætlaði, en samt gaman að þessu. Frábær mynd og frábært handrit. Ýmislegt varðandi myndina komst ekki til skila þar sem ég var oftast að skrifa jafnóðum og myndin var í gangi. Ég tók eftir því að það eru alveg svona 100 línur í þessari mynd sem mér finnast verðugar til þess að vitna í. Ég tala líka ekki mikið um það sem skiptir máli og einbeiti mér frekar að litlu atriðunum í þessari færslu. Ég tók líka eftir að það er mjög sjaldan að lýst er hvernig línur eru sagðar, en það er hlutverk leikstjórans og leikaranna sjálfra. Einnig tók ég eftir hvað Quentin Tarantino er fáránlega mikill kvikmyndanörd, hann hikar ekki við að segja að eitthvað eigi að vera eins og í einhverri mynd í lýsingunum í handritinu. Hann er líka frekar óformlegur í máli, kannski það hefði verið öðruvísi ef hann væri ekki að skrifa handritið fyrir sjálfan sig, enda er hann einnig leikstjóri myndarinnar. Í gamla daga býst ég við að handritin voru með formlegri hætti.

Bónus: Ef þið eruð að velta því fyrir ykkur þá er þessi færsla 3780 orða löng (með bónusnum).

Triumph des Willens

Sumar myndir horfir maður á sér til skemmtunar, aðrar horfir maður því þær eru áhugaverðar, sögulega eða menningarlega séð. Triumph des Willens er klárlega enginn blockbuster með sprengingum, nekt og one-linerum, þannig að fyrir huga sem hefur vanist týpískri Hollywood-uppbyggingu á kvikmynd (eins og ég) þá verður hún frekar langdregin og endurtekningarsöm eftir smá tíma. Hún er hins vegar mjög áhugaverð. Hún er leikstýrð af Leni Riefenstahl (sjá mynd til hægri), sem Hitler sjálfur bað sérstaklega um að leikstýra myndinni og er áróðursmynd um Þýskaland Hitlers frá árinu 1934. Það kom mér á óvart hvað myndatakan var metnaðarfull, og í raunar öll myndin. Það var alltaf verið að klippa á milli mismunandi skota af sama viðburðinum og greinilegt að heill hellingur af myndatökumönnum voru á staðnum. Klippingin var líka nokkuð hröð í sumum atriðum, þannig það má gera ráð fyrir að legið hafi verið myndinni í post-production ferlinu. Tónlistin stóð mestmegnis af hermörsum og þjóðleg lög sem upphefja Þýskaland.

Helga nefnir í sinni færslu um myndina að það sé hlægilegt hvað fólk gleypti við því sem Hitler tróð í hausinn á þeim. Það er alltaf hægt að vera vitur eftir á. Ef maður setur þessa mynd í samhengi þá skil ég alveg hversu megnug hún er. Þýskaland var búið að vera í tómu tjóni eftir lok fyrri heimsstyrjaldar og fólk þyrsti í að einhver mundi koma og bjarga málunum, eftir 15 ár komst einhver crooner með skrýtið yfirvaraskegg til valda og gaf fólkinu nákvæmlega það sem það vildi. Ef ég væri Þjóðverji og hefði séð þessa mynd þegar hún kom út hefði ég hugsað “DJÖFULL ER LANDIÐ MITT GEÐVEIKT TÖFF!” sem er nákvæmlega það sem myndin á að gera, enda propaganda mynd. Margir af helstu mönnum Þriðja ríkisins halda ræður í myndinni og alltaf kom texti neðst á skjánum sem sagði hver maðurinn væri og hvaða embætti hann gegnti, eitthvað sem ég hefði ekki haft hugmynd um ef ekki væri fyrir textann. Einstaka sinnum komu einhverjir fróðleiksmolar, eins og þegar Hitler var að snerta "blóðfánana", eins og hann væri prestur að blessa þá. Hitler er nefnilega gerður að hálfgerðum guði í þessari mynd, byrjar á að koma niður frá skýjunum í flugvél og síðan eru mörg skot af honum þar sem myndavélin beinist upp til hans svo hann virðist vera stór og mikill og líka allt þetta “Reich er Þýskaland, Þýskaland er Hitler og Hitler er Þýskaland”. Síðan er sagt “heil” í þessari mynd örugglega oftar en “fuck” í myndinni Fuck, og það er sagt á svipaðan hátt og hallelúja og amen er sagt í messum, alltaf þegar Hitler lét eitthvað út úr sér öskraði allt fólkið “sieg heil sieg heil”. Eins og Tómas Páll Maté sagði eftir myndina, hann hefði allt eins getað verið að þylja upp einhverja kökuuppskrift og fólkið mundi samt alltaf hrópa “sieg heil” honum til dýrðar eftir hverja setningu, og það verður að segjast, það var mjög töff að heyra 52.000 manns hrópa “sieg heil sieg heil”. Samhæfing hermannana (og annarra, eins og t.d. verkamannana með skóflurnar) var rosaleg og einnig fjöldinn, það var alveg fáránlegt að sjá Hitler og tvo félaga hans labba að einhverju altari eins og þeir væru í Dressmann auglýsingu með skrilljón hermenn í vel skipulögðum og hornréttum fylkingum allt í kring. Þegar fólk sá þetta í kvikmyndahúsum á sínum tíma þau hlaut það að hafa verið heillað. Dolli kallinn er líka frábær ræðumaður og það skemmir ekki þegar markmiðið er að láta fólk trúa sér. Síðan var sýnt aðeins frá Hitler-æsku búðunum og aðallega voru einhver fíflalæti í gangi og tilgangurinn eflaust að sýna hvað væri gaman þar til þess að fleiri mundu skrá sig. Skemmtilegasti hluti myndarinnar fannst mér byrjunaratriðið þar sem Hitler fór fremstur í skrúðgöngu og meðfram veginum var allt fullt af venjulegu fólki komið saman til þess að bera leiðtogann augum. Skemmtilegasta skot myndarinnar var líklega af ketti sem horfði á kanslarann aðdáunaraugum (ég reyndi að finna screenshot af netinu en án árangurs).

Þegar á heildina er litið þá er þetta ekki beint mynd sem maður skellir í tækið á sunnudagskvöldi með popp og kók á kantinum, en sem svona “historical artifact” þá er hún ómetanleg. Hvernig fólk var tilbúið að gera allt sem der führer sagði því að gera og hvernig einn maður gat haft þennan ótrúlega sannfæringarkraft. Sem afþreying er þessi mynd ekki góð, mæli frekar með Rush Hour trílógíunni, en sem áróðursmynd er hún meistaraverk. Að því sögðu, þá mun ég örugglega aldrei horfa á hana aftur.

Bónus: Kristján Bjarni hefur ekki séð neina Star Wars mynd (!)

Titanic

Ég á það til, á þessu bloggi, að skrifa ekki um það sem ég ætti að skrifa um, heldur eitthvað annað. Það er bara ein færsla hérna sem fjallar um mynd eða myndir sem við áttum að sjá, og síðan er ein færsla um stuttmyndina góðu. Ég gæti alveg skrifað um hitt og þetta sem við höfum séð í faginu þetta haust en þegar ég virkilega vil skrifa um eitthvað legg ég mun meiri metnað í það. Í dag ætla ég að skrifa um myndina sem allir elskuðu árið 1997 en smátt og smátt fór hróður hennar minnkandi og í dag er hún orðin hálfgert punchline. Ég er auðvitað að tala um Titanic, hans James Cameron. Þessi mynd var dýrasta mynd sem framleidd hafði verið þegar hún kom út og er talin þriðja dýrasta mynd allra tíma ef tekið er tillit til verðbólgu (í fyrsta sæti er Cleopatra frá 1963). Það er ekkert grín, enda er þessi mynd stór, mjög stór, hún er reyndar FOKKING HUGE. Þetta er engin indie arthouse mynd, þessi mynd var sköpuð til þess að græða milljónir á milljónir ofan og maður verður dálítið að vera meðvitaður um það þegar maður nýtur hennar.

Ég sá Titanic í bíó með allri familíunni þegar hún kom út, þá var ég 9 ára, og fannst hún mjög góð, síðan keypti mamma spóluna og ég held ég hafi horft á hana einu sinni, líklega í kringum 1998. Eftir það hafði ég ekki horft á hana í heil tíu ár þangað til ég ákvað að skella henni í tækið þegar ég fann spóluna niðri í kjallara. Þar sem ég er nú tiltölulega ungur að árum ennþá, þá hef ég ekki oft haft tækifæri til þess að horfa aftur á myndir sem ég hef ekki séð í áratug eða meira þannig að ég var spenntur að sjá hvort mér mundi enn finnast hún góð eða hvort ég mundi sjá hversu mikil væmin klisja hún væri, þar sem ég væri nú orðinn þroskaðri núna. Eftir að hafa horft á hana fannst mér hún ekki bara góð, heldur frábær. Hún er vissulega væmin, en það er dáldið svona “I know that going in”-dæmi. Þetta er epísk ástarsaga sem gerist á Titanic. Duh! Þetta er eins og að kvarta yfir spennu í spennumyndinni Speed, Titanic er bara ein af þessum myndum sem er dæmd til að vera væmin. Það er ekkert stórslys væmnara en Titanic, skipið sem “gat ekki sokkið” sem sökk í sinni eigin jómfrúarferð. Og það er ekki eins og James Cameron hafi allt í einu dottið á einhverja milljón dollara hugmynd með því að gera mynd um Titanic. Það höfðu verið gerðar ótal myndir um Titanic áður en Terminator leikstjórinn góðkunni ákvað að gera það. Það er meira að segja til ein nasista áróðurs mynd um Titanic, dýrasta mynd Þýskalands á sínum tíma og leikstjórinn var tekinn af lífi (!) vegna einhvers ágreinings á meðan það var enn verið að skjóta hana, mér langar mjög mikið að sjá hana.

Ástarsagan í Titanic er líka klisja, hvað sem það nú er. Hástéttarstúlka hittir lágstéttarstrák og þau verða ástfangin. Enginn að finna upp á hjólinu hérna. En ég skil ekki hvað fólk hefur á móti klisjukenndum söguþráðum, klisjur eru til því að sum minni eru svo góð og bjóða upp á svo góða sögu að þau eru notuð aftur og aftur þangað til þau verða að klisju og ég sé ekkert af því. Fólk hefur sagt sögur í þúsundir ára og nokkurn veginn allar helstu útlínur að söguþræði hafa verið dregnar áður. Ólafur Jóhannesson er t.d ekkert að fela það að nýjasta myndin hans, The Amazing Truth about Queen Raquela, er undir áhrifum frá Öskubusku, enda stendur á plakatinu af myndinni “A Cindarella story…”, ekkert að því. Þó að grunnurinn að ástarsögunni í Titanic er klisja þarf hún sjálf ekki endilega að vera klisja. Ég vil meina að tíminn hafi gert hana að klisju meira en allt annað. Það þekkja allir atriði eins og “I can fly!” atriðið og “I’m the king of the world!” atriðið og það að fólk hafi séð ótal paródíur af einhverju (Ég var einu sinni nörd, einhver!), jafnvel áður en það sér uppruna þeirra, gerir það alvöru atriðin máttlausari, það verður t.d. enginn hissa þegar Darth Vader segir Luke að hann sé faðir hans í dag, einmitt út af þessu. Þegar ég horfði á Titanic um daginn reyndi ég að horfa á hana eins og ég væri að sjá hana í fyrsta sinn og vissi ekkert um hana.

Myndin er nokkurn veginn tvískipt, fyrri helmingurinn er ástarsaga Jack og Rose og seinni helmingurinn snýr að Titanic slysinu sjálfu, meðfram því heldur ástarsagan auðvitað áfram, en hún fer frá því að verða gleðileg og verður átakanleg. Allt er þetta rammað inn með frásögn gömlu Rose sem gerist í nútímanum. Ég velti fyrir mér hvernig mögulega gæti verið hægt að gera betri mynd um Titanic. Það er auðvitað öll forsenda myndarinnar, að gera mynd um jómfrúarferð Titanic. Það fyrsta sem James Cameron datt í hug var “best að gera mynd um Titanic” en ekki “best að gera ástarsögu um Jack og Rose” og síðan að honum hafi dottið í hug að láta hana gerast á Titanic. Titanic slysið hefur verið svo rómantíserað alla tíð síðan það gerðist að það kemur ekkert annað til greina en að gera ástarsögu, og þá tragíska ástarsögu í stíl við slysið sjálft. Væri betra að gera ránsmynd sem gerist á Titanic? Slasher mynd? Nei (væri samt alveg til í að sjá það). Það að láta Rose segja söguna þegar hún er gömul gerir hana síðan einhvern veginn raunverulegri og maður trúir því frekar að þetta hafi allt gerst. Ég þarf síðan ekki að tala um hversu vel allur sjónræni hlutinn er leystur af hendi, enda lítið sparað í þeim efnum. Mikið er lagt upp úr því að myndin sé sögulega rétt, allt frá búningum og útliti skipsins að innanverðu (sjáið samanburð á screenshoti úr myndinni og ljósmynd frá alvöru Titanic hér til hliðar) til hvernig skipið sökk. Samtölin í myndinni eru flest ekki beint raunsæ, en mér finnst þau algjörlega virka í því sem þau eiga að gera. Það er ekki lagt upp með að gera raunsæa ástarsögu, því jú, þetta er saga. Í sögum gilda aðrar reglur en í raunveruleikanum og snýst umfram allt að halda athygli og áhuga áhorfandans. Þegar ekki var langt liðið á myndina var mér farið að þykja smá vænt um aðalpersónurnar og vildi að allt mundi fara á best veg fyrir þau, sem er nákvæmlega það sem mér átti að finnast, ergo, handritið er frábært, gæti ekki ímyndað mér hvernig betur hefði verið hægt að gera það. Allt þetta dæmi með demantinn er frekar tæpt, en ég meina, það er gott plot device.

Titanic er þó ekki gallalaus mynd. Aðal vondi gæjinn í myndinni er svo ótrúlega vondur að maður trúir því ekki að svona maður sé á Titanic yfirhöfuð og ekki bara í fangelsi. Maður finnur enga tengingu við hann og það er ekkert lagt upp úr því að sína að hann hafi einhverja aðra viðkvæmari hlið, hann er bara geðveikt vondur og algjört schmuck. Ég ætla ekki að fara að telja upp allt það illa sem hann gerir en það versta er örugglega þegar gellan sem hann ætlaði að giftast beilar á honum og hann dregur upp skammbyssu og byrjar að skjóta á hana. WTF! Annað atriði sem dregur niður Titanic, sem er þó ekki beint hluti af myndinni, er lagið með Celine Dion. Ég hef ekkert á móti laginu sem slíku, en það einhvern veginn dregur virkilega úr trúverðugleika myndarinnar að lag sem heitir My Heart Goes On hafi verið gefið út á sama tíma og myndin til þessa að promota hana og þar að auki kemur lagið líka þegar credit listinn rúllar. Cameron er hreinlega að bjóða fólki upp á það á silfurfati að kalla myndina sína væmna. En lagið varð algjör hittari og platan með soundtrackinu seldist í milljónum eintaka um allan heim þannig að þetta hefur allavega skilað inn aðeins fleiri milljónum í kassann. Leikurinn í myndinni finnst mér góður hjá flestum, sérstaklega Leonardo DiCaprio, en stundum finnst mér hann smá þvingaður hjá Kate Winslet, jafnvel þó hún hafi fengið Óskarstilnefningu en ekki hann. Kannski bara sérviska í mér.

Ég er dálítið farinn að sjá það sama gerast við Lord of the Rings þríleikinn og gerðist við Titanic. Fólk er farið að tala verr um myndirnar en það gerði upprunalega, það er einhvern veginn svo auðvelt að gagnrýna eitthvað sem er ótrúlega stórt, þó að þær muni líklega ekki vera á sama stalli og Titanic eftir nokkur ár. Ef hópur af fólki er að tala um hverjar væru bestur myndir allra tíma og einhverjir mundi segja “Titanic” mundi það örugglega uppskera hlátur. Þetta finnst mér leiðinlegt því að mínu mati er þetta frábær mynd. Ekki besta mynd sem ég hef séð kannski, en þó kemst hún örugglega alveg í topp 20 hjá mér, jafnvel topp 10, í alvöru. Hún náði algjörlega að halda athygli minni alla þrjá tímana sem hún stóð yfir. Og þegar Jack og Rose voru bæði í sjónum í lok myndarinnar og Rose er upp á flekanum og Jack heldur í hann gat ég bara hugsað “Af hverju þarf hann að deyja! AF HVERJU!”, og þegar kvikmynd nær að framkalla alvöru tilfinningar um uppskáldaðar persónur, þá hlýtur að vera um góða mynd að ræða.

Bónus: Mad Men eru geðveikir þættir.

Topp...5 listinn

Eftir að hafa lesið nokkur blogg um topp 10 listana hjá fólki, bæði frá hópnum í fyrra og núna, þá virðast flestir eiga í vandræðum með að velja einungis tíu myndir til þess að setja á listann sinn og nefna venjulega ótal myndir sem eru "við þröskuldinn". Hjá mér er það akkúrat öfugt, ég á í stökustu vandræðum að finna tíu myndir sem ég tel eiga heima á á topp 10 listanum mínum. Mér finnst mjög margar myndir vera góðar og jafnvel frábærar en fáar eru í sérstöki uppáhaldi. Ég er ekki mikið fyrir að horfa á myndir aftur, ef mig langar að horfa á mynd á annað borð þá kýs ég frekar að horfa á mynd sem ég hef ekki séð áður. Það sem fjórar af fimm myndunum á listanum eiga sameiginlegt er að pabbi eða bræður mínir hafa átt þær allar á spólur í langan tíma og þar af leiðandi hef ég horft á þær mjög oft þar sem þær hafa alltaf verið til staðar og ég horfði á þær allar í fyrsta sinn fyrir a.m.k. átta árum þannig að þær hafa átt langan tíma að meltast. Þetta segir án efa mikið um af hverju einmitt þessar myndir eru á listanum mínum. Það er nefnilega oft þannig með myndir, t.d. leyfi ég mér að fullyrða að ef Birta hefði séð Rocky Horror í fyrsta sinn í gær væri hún ekki í efsta sæti á listanum hennar, ef hún væri á listanum hennar yfir höfuð. Það sama gæti ég sagt um Mallrats fyrir mig.

Mér finnst ég ekki geta sett mynd á listann sem ég hef bara séð einu sinni. Það koma nokkrar myndir upp í hugann sem gætu átt heima á listanum sem ég hef bara séð einu sinni, eins og 2001: A Space Oddyssey, Belle de jour og Citizen Kane. Við munum horfa á Citizen Kane á föstudaginn og ég skal sjá til hvort hún fái inngöngu á listann eftir að ég hef horft á hana í annað skiptið, en þangað til ætla ég að bíða með það. Með þessum lista er ég ekki að segja að þetta séu bestu myndir allra tíma, ekki einu sinni endilega bestu myndir sem ég hef séð, en þær eru mest í uppáhaldi hjá mér og ég er alltaf til í að horfa á þær, t.d. akkúrat núna.

5. Goodfellas
Þessi mynd er svona semi filler á þessum lista verð ég að segja þó mér finnist hún vera algjört meistaraverk þá er hún ekki í jafn miklu uppáhaldi og hinar fjórar. Þessi mynd er byggð á sönnum atburðum um gangstera í New York og spannar heil þrjátíu ár eða svo. Það eru reyndar búin að líða tvö eða þrjú ár síðan ég sá þessa mynd síðast, jafnvel meira, þannig að ég get ekki sagt meira en að allt við þessa mynd er gott. Leikurinn er frábær, handritið sömuleiðis (ef ég man rétt var þessi mynd með flest “fuck” þegar hún kom út), og snillingurinn Martin Scorsese hefði átt að fá Óskarinn fyrir leikstjórn en tapaði á móti Kevin Costner (!). Myndatakan er virkilega góð eins og má sjá á þessu atriði. Ég pældi ekki mikið í þessu tiltölulega látlausa atriði þegar ég sá þessa mynd fyrst þegar ég var svona 13, en með tímanum fer maður að meta svona góða og skemmtilega myndatöku.

4. Oldboy
Þessi mynd sker sig úr hópnum þar sem ég sá hana fyrst fyrir svona tveimur eða þremur árum. Það sem ég elska við þessa mynd er plottið. Ótrúlegt og yndislega flókið plott sem hefði aldrei verið greenlightað af kvikmyndavers-týröntunum í Hollywood. Burtséð frá plottinu er margt við þessa mynd sem skilur mann eftir dolfallinn. Ofbeldið er einstaklega grafískt og eitt ofbeldisatriðið sem er allt í einni töku er eitt rosalegasta atriði sem ég hef séð í bíómynd fyrr og síðar. Choi Min-sik kallinn fer á kostum sem hinn örvæntingafulli og vitfirrti Oh Dae-su sem er blindaður af hefndarþorsta eftir að hafa verið innilokaður í 15 ár. Þessi mynd er miðjumyndin í svokölluðum hefndarþríleik leikstjórans Park Chan-wook, en fyrsta myndin er Sympathy for Mr. Vengeance og sú síðasta Sympathy for Lady Vengeance. Ég hef aðeins séð byrjunina á fyrri myndinni en ætla mér að horfa á þær báðar á næstunni, kannski ég skrifa eina feita færslu um þríleikinn, hver veit?

3. Eyes Wide Shut
Þegar fólk talar um bestu mynd Stanley Kubrick koma nokkrar til greina, t.d. Dr. Strangelove, 2001, The Shining, Spartacus, Full Metal Jacket eða A Clockwork Orange. Aldrei er þó nefnd mín uppáhalds mynd eftir meistarann (og ég hef séð allar ofantaldar myndir), síðasta myndin sem hann náði að klára, Eyes Wide Shut sem kom út 1999. Ég skil ekki af hverju þessi mynd er ekki talin vera á pari við bestu verk hans, skv. wikipedia greininni voru þrjú atriði sem gagnrýnendur voru ekki að fíla:
1) Myndin var of hæg. Ég get alveg kvittað undir þetta, en ég sé það alls ekki sem einhvern galla, þannig er myndin bara. Það mætti jafnvel segja að það er það sem gerir myndina að því sem hún er. Það er eytt miklum tíma í að byggja upp spennu og myndin lallar voða mikið áfram en þegar lallið er vel framkvæmt, af hverju að vera þá að flýta sér með hlutina? Grunnplottið í myndinni væri alveg hægt að afgreiða í einni 30 mínútna stuttmynd, en þessi mynd snýst ekki um plottið. Ég man að ég var skíthræddur við þetta píanó stef sem kemur nokkrum sinnum fyrir í myndinni og þegar leikstjóri fær mann til þess að vera hræddan við píanóstef veit maður að hann er að gera eitthvað rétt.
2) New York lítur ekki út eins og New York. Þetta er eitthvað sem mér gæti ekki verið meira sama um. Ég hef aldrei farið til New York og bandarískar stórborgir líta nokkurn veginn eins út fyrir mér hvort sem er. Ég hafði t.d. ekki hugmynd um að Seinfeld þættirnir væru allir teknir upp í Los Angeles fyrr en einhver sagði mér það.
3) Ritskoðun. Þetta er líka eitthvað sem kemur bara Bandaríkjamönnum við. Myndin inniheldur nokkuð mikið af kynlífsatriðum og til þess að sleppa við 17+ aldurstakmark í kvikmyndahúsum voru einhvers konar tölvugert fólk bætt í myndinni til þess að blokkera grófustu kynlífsathafnirnar. Þetta finnst mér einstaklega fyndið og trúði þessu varla þegar ég las þetta, sérstaklega þar sem Kubrick hefur aldrei verið hræddur við há aldurstakmörk, en myndin kom út tveimur mánuðum eftir dauða hans sem gerir þessa ritskoðun kannski aðeins skiljanlegri. Sem betur fer var Evrópu útgáfan óbreytt, en stundum rata bandarískar ritskoðanir því miður til Evrópu eins og t.d. Kill Bill, en í japönsku útgáfunni af Kill Bill Vol. 1 er allt atriðið þar sem Brúðin er að rústa Crazy 88 genginu í lit ásamt því að nokkur atriði sem voru talin of gróf fyrir bandarískan markað (og þar af leiðandi líka evrópskan) fengu að njóta sín í japönsku útgáfunni.

Það mætti líka nefna meira sem gæti hafa átt þátt sinn í að Eyes Wide Shut hafi ekki verið tekið sérstaklega vel þegar hún kom út. Hún kom heilum 12 árum eftir síðustu mynd Kubricks á þessum tíma og þegar svona mikill tími líður á milli mynda hjá eins virtum leikstjóra og Kubrick fer hæpið upp úr öllu valdi. Entertainment Weekly kallaði Eyes Wide Shut “THE SEXIEST MOVIE EVER MADE” (titill sem ég, persónulega, mundi mun frekar gefa hinni áðurnefndu Belle de jour) áður en hún kom út en þrátt fyrir alla nektina og kynlífsatriðin þá snýst þessi mynd alls ekki um kynlíf heldur um afbrýðissemi, siðblindu og örvæntingu. Maður gleymir meira að segja að Tom Cruise sé snargeðveikur vísindakirkjubrjálæðingur þegar maður horfir á myndina, en hann og þáverandi konan hans, Nicole Kidman, standa vel fyrir sínu í aðalhlutverkunum.

2. Mallrats
Myndin sem Kevin Smith gerði á undan þessari, Clerks, er oftast talin vera hans besta og ein besta independent mynd sem hefur verið gerð. Á sínum tíma voru gerðar miklar væntingar til Kevin Smith og Mallrats og litu sumir á að hún mundi verða hans Pulp Fiction. Allt kom þó fyrir ekki og það mætti segja að Mallrats sé eins konar poppuð útgáfa af Clerks, meira sprell, ýktari karakterar og myndin í lit og annað slíkt. Ég sá þessa mynd fyrst af öllum myndunum á listanum mínum og hef elskað hana mjög lengi. Hún gerist öll á einum degi, deginum áður en Clerks á að gerast víst, og byggist aðallega á samtölum milli skemmtilegra karaktera sem eru að hanga í hverfismollinu (þaðan kemur titill myndarinnar) á milli þess sem tvíeykið ódauðlega Jay & Silent Bob brjóta upp myndina með plönum sínum um að eyðileggja svið á stefnumótaþætti sem á að vera tekinn upp í mollinu seinna um daginn. Margir af helstu leikurum Smiths koma fram í myndinni, eins og Jason Lee og Ben Affleck, en þetta var fyrsta mynd Jason Lee, sem margir kannast við úr þáttunum My Name Is Earl, og fer hann algjörlega á kostum í henni. Myndin er uppfull af poppmenningar tilvísunum, eitthvað sem ég elska í kvikmyndum, og þá sérstaklega myndasögutilvísunum. Auglýsingaplakatið fyrir myndina sem má sjá hér til hliðar er einmitt sett upp eins og myndasögublað og finnst mér það vera eitt flottasta kvikmyndaplakat sem ég hef séð og ég mundi ekki hata að eiga það upp á vegg. Myndin endar síðan á laginu sem er með mest play count í itunes hjá mér, Susanne með Weezer, ekki slæmt það. Eins og ég hef nefnt áður þá væri þessi mynd örugglega ekki á listanum mínum ef ég hefði séð hana í fyrsta sinn í gær, en allar slíkar vangaveltur skipta engu, það er mörg önnur atriði sem spila inn í hvort við líkum einhverja mynd eða ekki en bara myndin sjálf, t.d. með hverjum við horfðum á hana, hvar við horfðum á hana, hvenær o.s. frv.. Þetta er frábær mynd og næst uppáhalds myndin mín í heiminum.

1. Pulp Fiction
Þessi mynd á skilið að fá sína eigin færslu sem ég legg ekki alveg í í augnablikinu. Þangað til, njótið screenshotsins.

Bónus: Vil benda Sigga Palla á að ég fékk engin stig fyrir Shorts & Docs færsluna mína.

Suttmyndamaraþon: Á tæpasta vaði ;)

Þemað “stríð” er áskorun þegar maður hefur einn dag og ekkert budget. Á mánudagsmorgun hafði ég ekki hugmynd um hvernig stuttmyndin ætti að vera. Ég, Kristján og Birta (en hinir í hópnum voru Haraldur, Héðinn og Björn Ívar) ræddum lítillega um hvernig myndin gæti verið í hádegishléinu en við fengum enga almennilega niðurstöðu. Ég fór heim úr skólanum og ætlaði að reyna að sofa smá þar sem ég hafði verið vakandi síðan klukkan 14 daginn áður en ég náði lítið að sofna þar sem Haraldur og Héðinn hringdu sífellt í mig til þess að fá mig til að vera með í hugmyndavinnunni í hópnum, þegar ég loksins drjólaðist til þeirra voru þau búin að útleggja hvernig myndin ætti að vera og ég var fenginn í hlutverk herforingja þar sem ég á þannig búning. Ég gaf þó myndinni titil, Á tæpasta vaði ;), sem ég er mjög stoltur af.
Ég er mjög ánægður með hvernig við náðum að framfylgja þemanu. Við settum okkar tvær tiltölulega fastar skorður, 1) myndin gerist í fortíðinni og 2) myndin er hljóðlaus. Kannski sú staðreynd að við horfðum á The General fyrr um daginn hafði áhrif. Það að hafa myndina hljóðlausa leysti ýmis vandamál og skapaði önnur. Við þurftum ekki að hafa neinar áhyggjur af hljóðnemum og öðru slíku en ég las í öðru bloggi að einn í hópnum þurfti að taka það að sér að vera hljóðmaður, sem hljómar eins og ekkert nema vesen. Annar kostur við að hafa myndina hljóðlausa er að við gátum sleppt öllum samtölum, en það er venjulega mesti löstur á áhugamanna stuttmyndum, enda tekur tíma að skrifa gott og raunsætt samtal og ekki er á allra færi að spinna, eða leika yfir höfuð. Dæmi um vandamál sem skapaðist var að láta einhvern veginn áhorfandann vita hvað væri í gangi án þess að nota mælt mál. Við leystum það með því að nota spjöld (sem Birta hélt á eins og hún væri að halda á gullna reyfinu) sem þjónuðu sem nokkurs konar sögumaður, einnig var allur leikur frekar ýktur til að undirstrika hvað gengi á. Hljóðlausar myndir eru þó ekki algjörlega hljóðlausar þar sem þær hafa flestar tónlist undir en ég fer nánar út í það seinna í færslunni.
Haraldur Alfons Prypja var sá eini sem ekki var með hlutverk í myndinni en hann tók að sér að vera á kamerunni með dyggri aðstoð Stjána. Það kom ekkert annað til greina en að setja á “epic war movie” stillinguna úr glærusýningunni, enda vorum við að gera epíska stríðsmynd. Það kom fljótt í ljós að ég vildi vinna þessa mynd á annan hátt en Haraldur og Kristján þar sem ég taldi þá vera fullmilka fullkomnunarsinna a la Peter Jackson á meðan ég var nokkurn veginn sáttur með öll atriði ef þau náðu að klárast a la Ed Wood. Það var þó kannski fyrir bestu að þeir fengu sínu framfylgt enda öll myndataka í myndinni til fyrirmyndar að mínu mati. Ég hef stundum kallað Héðinn Hédda Chaplin enda tel ég hann vera einstaklega laginn við látbragð og annað slíkt sem silent-film leikarar eru góðir í og þessir hæfileikar hans fengu virkilega að skína í fyrri hluta myndarinnar. Mikið vesen var að, og ég er nokkuð viss um að allir munu nefna þetta í færslunum sínum um stuttmyndamaraþonið, þurfa alltaf að spóla til baka til að taka upp atriði aftur, og það sem var verra, að ýta á stop á nákvæmlega þeim stað sem maður vill byrja að taka upp. Það gerðist oftar einu sinni hjá okkur að þurfa að taka upp atriði sem heppnaðist vel aftur því að við höfðum óvart tekið smá yfir endann á því eftir að hafa spólað örlítið of langt til baka. En við þessu öllu saman mátti búast þar sem engin klippiforrit og annað slíkt var leyfilegt.
Við kláruðum upptökur í kringum hálfellefu um kvöldið og vorum öll mjög ánægð með árangurinn og vorum öll sammála um að myndin varð miklu betri en við bjuggumst við áður en við hófumst handa, sérstaklega þar sem myndin okkar er mjög opin til túlkunar og það má jafnvel sjá ákveðna ádeilu í henni. Við vorum þó ekki alveg kláruð með hana því að audiodöbbið var eftir. Það kom í minn hlut og Haralds að reyna að plögga þessu og eftir um 20 mínútna fikt var ég engu nær um hvernig ég ætti að gera, nema að ég vissi hvar audio dub takkinn var og ég ýtti á hann þó nokkrum sinnum vonandi að eitthvað mundi gerast í hvert skipti. Haraldur hringdi síðan í mig og sagði mér að tékka á bæklingnum sem var með vélinni, en ég var bara með slædsjóvið sem sýndi ekki neitt nema bara staðsetningu takkans á vélinni, og þá fattaði ég loksins hvernig þetta virkaði. Næsta vandamál var að finna gatið til að stinga jackinu í, það var falið á bakvið einhverju loki sem Haraldur fann eftir langa stund. Síðan var að finna snúru sem passaði í gatið, það tók um það bil 10 mínútur og þá gátum loks byrjað. Í byrjun myndarinnar vildum við hafa píanó tónlist eins og tískan er í gömlum hljóðlausum myndum og við ákvöddum að hafa ekki týpíska og létta píanó tónlist heldur fremur melónkólíska (frá smiðju Theolonious Monk) til þess að setja tóninn fyrir það sem koma skyldi. Í “stríðsatriðinu” stakk Haraldur upp á því að hafa annan hluta verksins Carmina Burana (ekki hinn ofnotaða og mun frægari fyrsta hluta) eftir Carl Orff og við lögðum mikið upp úr því að láta lagið enda á sama tíma og atriðið. Loks var það síðasta lagið sem ég hafði hugsað að gæti passað vel við atriðið fyrr um daginn, Some Mother's Son með The Kinks. Þá var myndin tilbúin.
Ég er að flestu leyti mjög sáttur hvernig myndin kom út. Við lærðum á vélina og almennt skemmtum við okkar bara mjög vel að skjóta myndina. Björn Ívar sagðist samt hata okkur öll og neitaði að mæta nema til að vera í einu 10 sekúndna atriði, en það er önnur saga.

Bónus: Það hefur gerst fjórum sinnum í þessari viku að ég hafi byrjað að horfa á mynd og ekki náð að klára hana af hinum ýmsu ástæðum. Myndirnar voru Casablanca (ég eyddi óvart downloadinu og nennti ekki að byrja aftur), The Godfather II (man það ekki, hef samt séð hana áður), El Orfanato (þurfti að fara að audiodöbba þessa stuttmynd) og Sympathy for Mr. Vengeance (of þunnur).

Boss Nigger

Ég held að Siggi Palli hafi skotið sig í fótinn með því að benda mér á b-mynda torrentsíðuna cinemageddon.com því að ég þegar ég renn yfir úrvalið þar eru svo margar myndir sem mér langar til þess að sjá og mun það eflaust tefja fyrir mér að horfa á aðrar "mikilvægari" myndir eins og þær sem eru á 102 listanum. Þar sem ég var búinn að nefna blaxploitation myndir í fystu færslunni minni ákvað ég að horfa á eina slíka. Ég hafði úr um 100 myndum að velja, þó að sá listi takmarkaðist talsvert þar sem sumar myndir höfðu mjög fáa eða enga seeders. Ég ákvað að horfa á myndina Boss Nigger frá 1974, aðallega vegna titilsins og mjög töff plakats sem má sjá hér til hliðar. Boss Nigger er ekki týpísk blaxploitation mynd þar sem hún er vestri, á meðan flestar blaxploitation myndir gerast í samtímanum í Harlem eða álíka hverfum (reyndar tók ég eftir mörgum öðrum blaxploitation myndum með öðruvísi twisti, t.d. sá ég eina zombie blaxploitation mynd og aðra kung-fu blaxploitation mynd). Eftir að hafa lesið mér aðeins til um myndina þá hef ég komist að því að hún er talsvert meiri vanilla en aðrar blaxploitation myndir, það er mjög lítið blóð og ofbeldið er ekki mjög gróft, það er lítil sem engin nekt og ekki mikið um blótsyrði fyrir utan orðið “nigger” sem er örugglega sagt svona 100 sinnum í myndinni.
Myndin fjallar um nafnlausan kúreka sem kallast Boss (hmm, minnir mann dálítið á Blondie gamla úr öðrum aðeins þekktari vestra) sem kemur í spilltan bæ ásamt félaga sínum og gerir sjálfan sig að sheriff og vin sinn að debuty. Síðan fjallar myndin um almenn spaðalæti þeirra í bænum (þeir á koma svokölluðum “black law” í bænum sem bannar t.d. að tala illa um svertingja og fleira í þeim dúr) og síðan er lítilli ástarsögu bætt inn á milli og seinni hluti myndarinnar snýst aðallega um stríð á milli Boss Nigger og Jed Clayton sem er algjör bad ass hvítingi sem bæjarstjórinn borgar til að losna við Boss Nigger. Fred Williamson sem leikur Boss skrifaði einnig handritið og meðframleiddi myndina. Fred er fyrrverandi amerísk fótboltastjarna og ein stærsta blaxploitation stjarna áttunda áratugarins, kannski lesendur hafi séð hann í From Dusk Till Dawn þar sem hann lék stóra svertingjann sem breyttist síðan í vampíru.
Sumt við Boss Nigger var að virka, sumt ekki. Reynt var að blanda húmor í myndina með misjöfnum árangri, en t.d. allt útlit á myndinni var mjög flott, sérstaklega miðað við b-mynd, og Boss Nigger sjálfur var alveg jafn ógeðslega svalur og Fred Williamson skrifaði sjálfan sig. Á einum tímapunkti náði myndin að byggja upp smá alvöru spennu, allavega varð ég smá spenntur í einu atriðinu. Tónlistin var mjög góð, þó hún hafi ekki verið mjög vestraleg, svalt instrumental fönk en hægt er að hlusta á titillagið í youtube klippunni að ofan, en ég mæli algjörlega með því, gott lag og textinn frekar áhugaverður (í myndinni er klippt út orðið “nigger” í laginu (mjög illa) sem mér finnst frekar skrýtið þar sem það er ekkert verið að spara orðið í myndinni, en í youtube klippunni er titillagið óklippt). Einnig var endirinn nokkuð óvæntur, en ég hefði haldið að svona myndir mundu enda á eins týpískan hátt og hægt er. Bardagasenurnar voru ekkert sérstakar, kannski voru þær góðar á sínum tíma en maður er svo góðu vanur úr nýrri myndum eins og The Matrix og fleiri bardaga extravaganza myndum að svona gamaldags kýlu slagir (með tilheyrandi óraunsæum sound effectum) finnst manni frekar óspennandi.
Ef ég ætti að gefa þessari mynd stjörnur mundi ég skella á henni hálfu húsi, en þó hélt hún mér við efnið allan tímann, ekkert endilega því þetta er svo góð mynd, heldur því þetta var eitthvað sem ég hafði aldrei séð áður og á meðan gimmickið yfir því að horfa á blaxploitation mynd er ennþá til staðar mun ég njóta hennar. Ég býst ekki við því að verða einhver blaxploitation nörd, en mér langar samt að sjá fleiri, allavega stefni ég á að sjá týpískari blaxploitation mynd sem gerist in tha hood.

Bónus: Orðið "blaxploitation" kemur fram 11 sinnum í þessari færslu.